Knibbel knabbel knuisje

Wie knabbelt er aan ons huisje? Om van belachelijk hoge notariële kosten, leenintresten, verbouwkosten of zelfs vraagprijzen nog even te zwijgen – elementen die minstens het een en ander te maken hebben met wat volgt – blijkt bij elk huizenbezoek weer dat er aan onze dromen wordt geknabbeld. Door kleine verkoopratjes met minuscule tandjes, die je keer op keer toefluisteren “dit zal geen pijn doen” voordat ze hun begerige kraaloogjes naar je keel keren.

Wat te denken van het wat eiïge, net uit de immoluiers opgeschoten exemplaar dat ons er gisteren in de spuuglelijke woonkamer van het paarse huis – bekleed met witte tegels, foto’s van een gabberzoon en plastic “houten” latjes, in Debby Travis’ naam – van verzekerde dat er de dag voordien al vijf koppels een optie hadden genomen op dit huis, maar nog wachtten tot de bank hun dossier zou goedkeuren? Als ik al veel verhalen heb gehoord, deze zoektocht, die van de stier zijn kloten zijn gerukt, dan had deze waaiboom klotensoep gebrouwen.

Of wat dacht je van Dreamy, het Druilerige Droomhuis? Een ruim villaatje in herfstkleur, compleet met “prachtige spitse daken en warme sfeervolle uitstraling, hobbystal, zonovergoten tuin” en verdacht laag prijskaartje? Welaan, koper: als u in deze betonovergoten tuin van de zon wilt genieten, zult u eerst een roetfilter boven en een geluidsdempende schutting omheen uw eigendom moeten plaatsen, om uitlaatgas en motorherrie van de prachtige, op vijftig meter afstand gelegen snelweg te weren. Van burenlawaai zult u dan weer geen last hebben, want aan de buurtverkrotting te zien is iedereen het al lang gesmeerd uit Doel 2.

Wat natuurlijk alles slaat en waar ik dan toch even op terugkom, zijn de prijzen. 185.000 euro voor een weliswaar prachtig – vogelgefluit op 3 km van Gent-centrum- gelegen minikrot met dito tuin, geschikt voor gebruik als terrarium. 207.500 euro – een aanbieding, mensen – voor Druilerig Doel, wel zéér vlot bereikbaar via de stadsring. 135.000 euro voor vier, excuseer, twéé muren en een te vervangen dak, te vervangen koterijen (arm Vlaanderen, zeg ik u), te vervangen keuken, excuseer, wasbak, en viezige, kleine kotkamertjes, voorzien van dubbele beglazing noch verwarming, maar wél met mooie bloemenvloer. “Kots hijg sputter kots”, zeg ik dan tegen zo’n immo-ei, waarop ik glazig glimlachende kraaloogjes terugkrijg.

En intussen waart in ons appartement de Heks van het Einde-Huurcontract rond, een uit tikkende tijd bestaand warrig wezen dat ons niet meer toelaat te genieten van het huidige. Ik wou dat ik haar in een oven kon stoppen, samen met wat immo-eieren (dat plastic waaiboomhout fikt meteen op), maar we hebben geen oven. Geen oven en geen huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s