Yeasayer en het postmoderne Brooklyn, NY

Rock. Pop. Electro. Folk. Wereldmuziek. Samenzang. Zelfs disco, metal, new age en R&B. Postmoderne muziek (dat wil zeggen: meng wat je wil, zolang wij het maar op onze iPod willen gooien) met invloeden uit de pop- en rockgeschiedenis van de laatste 40 jaar. Een mengeling van archaïsche instrumenten en synthesizer-excessen. Een melancholische, ja escapistische hang naar de oorsprong van de hedendaagse muziek. Snerend diepgaande stemmen. Popsongs waar Madonna diep voor door de knieën moet. Een innovatieve, originele sound die je doet dansen, treuren en vooruit kijken.

     

Yeasayer heeft meer dan één ding gemeen met andere Indie-rock- en popbands als – hou even je adem in – MGMT, Beirut, The National, Hercules and Love Affair, A Place To Bury Strangers, Interpol, Vampire Weekend, The Yeah Yeah Yeahs, Dirty Projectors en The Strokes – adem uit – en die gemene deler is, naast bovengenoemd DIY-geluidsrecept, Brooklyn, NY. Die wijk ontpopt (mind the pun) zich tegenwoordig als de melting pot van de 21e-eeuwse muziekscene. Zoals Dave Longstreth van de Dirty Projectors zegt:

One of my favorite things about Brooklyn right now is that there isn’t [one] sound: It’s like lots of different bands doing lots of different things and they’re all coming at it from really diverse backgrounds and ideas and influences.

Waar komt al dat nieuwe geweld uitgerekend vandaan? Van de plaats waar het nieuwe westerse twijfelen werd ingeluid (op 11-en-nog-wat), waar de oorsprong ligt van ons kapitalistische verzuchten en waar we allemaal naartoe getrokken worden, al komt Shanghai niet eens in ons op.

Yeasayer (spreek uit: jeej-seejer) dus. Vanavond gezien in Democrazy (Zebrastraat, Gent) en – hoewel het concert aftikte op minder dan een uur, waarvoor mijn enige boe – nooit te vergeten. Koop vooral hun album, ‘All Hour Cymbals’, en ga ze dàn live bekijken, want beide ervaringen complementeren elkaar. Live is Yeasayer energetisch, eclectisch, dansbaar, Indiaans en warm; in de studio intiem, psychedelisch – zelfs esoterisch – en ietwat afstandelijk (iets waar je, als je naar de plaat luistert, de eerste paar keer doorheen moet).

Het totaalplaatje is mooi. Zeer mooi. Waar Prince de punk in soul bracht, Tears For Fears en The Cure pop en rock met disco mengden en Run DMC, godbetert, ooit rock en rap verenigde, brengen groepen als Yeasayer en het wat vrolijkere MGMT de etno in retro, de electro in eclectisch en de gitaar in hogere sferen.

Mocht je nog niet overtuigd zijn:

(Yeasayer: ‘Wait for the summer’)

 

(Yeasayer: ‘2080‘)

 

En voor de aanwezige kerel van damusic.be: alhier pronken, mits enig zoekwerk op de term ‘Yeasayer’, zijn foto’s.

(Foto van Yeasayer: http://blog.rhapsody.com)

Met dank aan mijn tegenwoordige slapeloosheid, voor dit artikel, en aan het goddeloze Google Earth.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s