Harry Potter and the Order of the Phoenix

 

Vriendje vond het ‘bwah’, ikzelf super. Tot hij ‘bwah’ zei. Dan kwam de akelige gedachte bovendrijven dat-ie misschien wel gelijk had. Want die ‘Harry Potter and the Order of the Phoenix’, is dat nu wel hoogstaand cinematografisch avontuur, een achtbaan van meer dan empathie alleen en dus… goed gemaakt? Wrange gedachten.

Als je je, als Potterfan, even losmaakt van de gedachte dat alles wat met HP te maken heeft alleen maar geweldig kan zijn (de niet-fans mogen deze stap overslaan), moeten we met z’n allen op z’n minst toegeven dat de films niet boven het niveau van een gemiddelde kinderfilm uitstijgen – het budget en dus de special effects even daar gelaten.

Het acteerwerk is pover, de omzetting van boek naar scenario bedenkelijk (al kan ik me niet verplaatsen in de kijkervaring van iemand die het boek niet heeft gelezen) en het ongebreidelde consumentisme alomtegenwoordig. Bovendien kan, wie het boek niet heeft gelezen, nooit het hele verhaal begrijpen (honderden pagina’s werden geschrapt) en zal wie de vorige films niet heeft gezien zich zelfs huilend van onbegrip de haren uit het hoofd trekken.

Deze vijfde is duidelijk door een “amateur” gemaakt (tv-regisseur maakt eerste speelfilm). Die regisseur heeft zijn best gedaan om je te verrassen met opvallend mooi en volwassen, doch clichématig en totaal ongepast fotografeerwerk en doet het ding de hele tijd op en neer zwalpen tussen wel vijftien visuele stijlen en evenveel narratieve genres. In een eindsequentie werd ik zelfs letterlijk even misselijk van de mentale overgangen en het overdreven ritme.

En nu moet ik die drie planeetjes verantwoorden.

Tegenargument nummer één is zeer zeker dat je twee totaal verschillende media, boek en film, niet met elkaar mag vergelijken (wat iedereen toch doet). Je moet de film op zich bekijken. Maar dan nog blijven er voldoende minpunten overeind.

Tegenargument nummer twee is dat je deze films eigenlijk niet als films-op-zich kunt bekijken. Ze maken deel uit van een popcul-universum, creëren film na film (de boeken vergeten we even) een steeds meeslepender en gelaagder avontuur (wat contradictorisch genoeg natuurlijk een verdienste is van die boeken) en doet je, tijdens de kijkervaring, alle andere dingen vergeten.

Tegenargument nummer drie is dat kinderen hoe dna ook zelden kunnen acteren, dat het gemiddelde doelpubliek (kinderen dus) eenvoudig niet lètten op mise-en-scène en andere ingewikkeldheden, maar gewoon de boodschap in zijn meest pure vorm over zich heen laten komen. Men is er wel degelijk in geslaagd dat mogelijk te maken.

Dus: tovermuts op, scepticisme af en vooral beleven. Dan wordt het wel errug leuk. Binnenkort: boek 7!

 Foto via.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s