Spiderman 3

U kunt dan wel beweren dat ik iets heb tegen blockbusters, het omgekeerde is waar. Maandenlang tuur ik vol spanning op menig reclamebord, in de hoop daar op een dag de exuberant dramatische aankondiging van een hersenverslindend actie-epos aan te treffen. Zo was mijn vreugde groot toen ik, op het psychotische af enthousiast geweest zijnde over de geweldig hoog en breed wegblazende drieluiken ‘The Lord Of The Rings’ en ‘X-Men’ en ook wel over de fenomenale terugkeer van Super- en Batman, de trailer van ‘Spiderman 3’ zag. Venom was terug! Spidey zou zijn donkere en daarmee interessante kant leren kennen!

U kunt zich, afgaande op het eenzame planeetje hierboven, inbeelden hoe groot mijn teleurstelling was toen ik na veel spartelen halverwege deze druilerige draak was geraakt: nog steeds geen Venom te zien, nog steeds geen interessant duistere kant van wat-dan-ook. Na afloop van de film was ik hooguit geagiteerd over de twee uur en twintig minuten die men mij had afgenomen door middel van deze insomniale drab. Nochtans had ik het allemaal kunnen zien aankomen.

De eerste twee Spiderman-films vond ik, nochtans ooit een groot Sam Raimi-adept (‘The Evil Dead’! ‘Evil Dead 2’!), immers al zwaar ondermaats. Het verhaal zat niet goed, de special effects waren van plastic en de personages van bordkarton (wat wel in strips, maar niet in films werkt) en de dwergpuppy genaamd Tobey Maguire líjkt zelfs helemaal niet op de echte Peter Parker. Meerwaarde: zero. Vermaak: ver te zoeken.

Zo ook, dus, met deze diarree verwekkende derde telg in de Trilogie Der Grote Leegte. Drie (3) villains is een slecht idee, meneer Raimi en beste studiobonzen. Het klinkt misschien groots, maar biedt eigenlijk te weinig ruimte om elke subplot uit te werken. Gevolg: de personages zijn hier nog minder verfijnd dan in de eerste films en de plot is ingewikkeld bedoeld maar eigenlijk slaapverwekkend simpel. De zogenaamd romantische scènes kruipen daarenboven, als om ons te pesten, ook nog eens tergend traag vooruit en het woord “cliché” krijgt tijdens deze ondingen van plotwendingen een geheel nieuwe betekenis. Hell, zelfs het woord “betekenis” is hier niet meer van toepassing: het Grote Niets heeft een nieuwe naam en die naam is ‘Spiderman 3’. Wanneer Spidey’s dark side daarenboven blijkt te bestaan uit het naar voren kammen van zijn haar, jawel, en het op stelten zetten van een bruine kroeg door de Nicole en Hugo in zich naar boven te laten komen, voel je als toeschouwer niets dan gêne.

Het enige moment waarop je iets ervaart dat in de buurt komt van spanning – toch de snaar waarop men mikt – is dan ook de climax, met een alliantie tussen de gigantische en best wel coole Sandman en een te weinig venijnige Venom. Alleen komt men met die scène wel pas aandraven na een oersaaie en ellenlange draai om je oren. Wat me doet denken aan ‘Pirates of the Caribbean 2′: nog zo’n publiekstrekker waarvan je het beste moment gewoonweg al in de trailer kon zien en de rest gewoon schermvulling bleek.

Niet te pruimen dus, deze stinker. Raimi: u hebt zwaar afgedaan als regisseur. Uw kleuren zijn flets, uw scenario zou nog beter zijn indien het door gedrogeerde vleermuizen zou zijn uitgescheten, uw Spiderman ziet er nep uit en u kan zelfs niet deftig iemands hoofd kadreren. Weg met die lauwe kak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s