Arcade Fire – Neon Bible

Ondanks de spuuglelijke hoes en de belachelijke titel (refererend aan een postume roman) toch een aanrader die ‘leest’ als een trein: de nieuwe Arcade Fire.

Hoewel: indien u in het bezit bent van die eerste Arcade Fire, instant klassieker en intussen door mij grijs gespeelde zonnige parel ‘Funeral’ (met prachtige titel en dito hoes), hoeft u eigenlijk de tweede helft van ‘Neon Bible’ niet meer te beluisteren: meer van hetzelfde. In zeker opzicht zakt de plaat halverwege dan ook een beetje in elkaar. Toch blijft u beter even zitten, want A) u vindt het niet erg om meer van hetzelfde goddelijke gekwetter te horen en B) de eerste helft van de cd verbaast op vele manieren en overstijgt uw verwachtingen met de kracht van een kleine orkaan. De eerste track bijvoorbeeld, ‘Black Mirror’, is naar Arcade Fire-normen – we zijn het olijk knipogende ‘Funeral’ gewoon – zeer duister. Het derde lied, titelnummer ‘Neon Bible’, is dat ook (en bovendien geniaal: hees gefluisterde apocalyptische voorspellingen, maar dan in Las vegas, bij het slapengaan). Beide zijn ze bijzonder geslaagd, met een op een duistere poel drijvende oorwurm en daaronder veel meer om te ontdekken. Repeat, zeg ik dan.

Overigens, even tussendoor, is dit een themaplaat: het katholieke komt vaak terug, in de bijbel, het gebruik van bepaalde instrumenten…; het jachtige van onze neonverlichte samenleving ook, met auto’s en plaatsen waar ze niet kunnen komen. Mooi, zeer mooi. Tekstueel evoceert Arcade Fire vaak een intellectueel orgasme. Bovendien moet je eens letterlijk door het boekje ‘flippen’. Voer voor psychologen, maar wel thematisch consequent voer.

De duistere nummers één en drie worden telkens gevolgd door übermagistrale, ietwat typischere maar toch afwijkende Arcade Fire-nummers waarin alle registers worden opengetrokken. Single ‘Keep The Car Running’ kon, op ‘Rebellion (Lies)’ na, de apotheose van ‘Funeral’ zijn geweest. Maar het is vooral ‘Intervention’ dat je eerst vreemd doet opkijken, daarna doet grinniken, en dan de hemel doet prijzen dat het lied ooit is gemaakt. Een kerkorgel, gevolgd door een zatte Canadees die zingend viert dat iedereen dood gaat, met een aan Sufjan Stevens herinnerend kinderkoor, een paar sneren richting kerk en een dijk van een melodie: zoiets. Repeat, zeg ik dan nogmaals.

Bemerk dat ik tot nu toe vier nummers heb besproken en daar overmaats veel plaats voor heb uitgetrokken. Dat komt omdat de rest van de plaat – die ik, toegegeven, minder oplettend heb beluisterd, van mijn sokken geblazen zijnde door de eerste vier nummers – me veel minder opgevallen is en veel meer een herhaling is van wat op ‘Funeral’ eigenlijk al uitgemolken was. Toch geef ik deze plaat nog een grote kans en zal ze nog vaak op repeat staan, bij mij. Bovendien zul je helemaal overdonderd worden als je nog nooit iets van Arcade Fire hebt gehoord.

Zeer degelijk? Ja: ik heb hierboven twee keer het woord ‘geniaal’ gebezigd. Beter dan hun debuut? Nee. Kon dat? Moeilijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s