Amy Winehouse – Back To Black

Om Amy Winehouse kun je niet meer heen. De laatste maanden werden zij en haar nieuwe album in zowat elk medium gehypet. Bovendien is haar vorige single ‘Rehab’ (no, no, no) nu al een klassieker én ben ik al fan sinds ik haar voor het eerst downloadde. Reden genoeg, dacht ik zo, om ‘Back To Black’ ook in schijfvorm in huis te halen. Maar er is meer. Of beter: er is minder.

Want wat na de eerste luisterbeurt opvalt, is de extreem korte duur van het album (32 minuten). En dat is meteen het enige minpunt aan ‘Back To Black’, want dit is werkelijk een cd van topniveau: de magistrale stem van La Winehouse, het fifties-gevoel, de persoonlijke teksten en vooral de erg goede songs raken zeker niet je koude kleren. Amy neemt je mee op een wandeling door de laatste vijf jaar in haar leven, jaren waarin ze emotioneel gekwetst werd, relationele littekens opliep, de ene naald na de andere haar huid vol zeemanstatoeages schilderde en ze opgenomen werd in een ontwenningskliniek, waar ze na een dag weer buitenwandelde omdat ze vond dat ze helemaal niet drankverslaafd was (‘They tried to make me go to rehab…’).

Daarbij is zowat elk nummer een hoogtepunt. ‘Rehab’swingt daarbij het meest en was daardoor de natuurlijke eerste single, maar de rest van de nummers zijn stuk voor stuk parels, met ‘You know I’m no good’, het ongelooflijk mooie kippenvelmoment dat het titelnummer blijkt te zijn en ‘Love is a losing game’ (Amy toont je wat melancholie betekent) op kop. Maar ook ‘TearsDry On Their Own’ is meteen meezingbaar, en na drie beluisteringen heb je door dat de andere nummers eigenlijk nog veel meer, veel completer, complexere en vooral diepere (muzikale) horizonten verbergen.

Het is natuurlijk zeer in om Amy Winehouse goed te vinden, maar dat is niet de reden waarom u haar ook daadwerkelijk uitstekend zult vinden. De werkelijke reden is dat ze de nieuwe Aretha, Dionne en Gladys is – allemaal tegelijk – terwijl er een soort postmoderne Kurt Cobain in haar huist, die hunkert naar een veilig verleden. De werkelijke reden is dat ze u bij de ballen neemt in een rokerige bar, haar twaalfde whiskey achterover slaat en zegt:

‘Life is like a pipe
and I am like a penny
rolling up the walls inside’.

Respect.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s