Little Children

 

Verhaal één. Een getrouwde vrouw wordt verliefd op een getrouwde man en omgekeerd. Een man vervreemdt van zijn vrouw. Een vrouw vervreemdt van haar man. Voor de buitenwereld is de link tussen deze mensen de door hen gebricoleerde vriendschap tussen hun kinderen – vanwaar de eerste betekenis van de titel van de film.

Deze ingrediënten kunt u makkelijk bij elkaar puzzelen tot een coherent verhaal. Kate Winslet (die voor deze rol genomineerd is voor een Oscar) speelt de ene Fremdganger, Patrick Wilson (die u kent uit die andere aan ‘Roodkapje’ refererende film ‘Hard Candy’) de andere. Een romantisch en bloedmooi gefilmd verhaal tekent zich af. Regisseur Todd Field overtreft zichzelf in sommige scènes (de krekels bij het vallen van de avond!) in het pelliculiseren [sic] van het allermoeilijkst te verfilmen maar meest onmisbare hoofdpersonage: sfeer.

Verhaal twee. Een veroordeelde pedofiel wordt vrijgelaten. Ingeslapen dorp X staat in rep en roer. Kinderen, en vooral hun kwetsbaarheid, worden het centrum van de aandacht – dat is de tweede betekenis van de titel. Sommige volwassenen worden compleet paranoïde. De vrijgelaten pedofiel, die bij zijn moeder woont, weekt aanvankelijk sympathie los bij de kijker, maar dat verandert gaandeweg. En het slaat weer om. En opnieuw.

De ingrediënten uit verhaal twee kunt u opnieuw gemakkelijk bij elkaar plaatsen. Maar hoe passen verhalen één en twee in dezelfde film?

Daar komt de kunstgreep bovendrijven. Een gekunstelde kunstgreep dan nog, want het heeft me de hele nacht gekost om ze te ontwaren – hoewel de titel je er met je neus op duwt. Kleine kinderen zijn immers het bindmiddel. Eenvoudig, toch? En toch zat ik de hele film lang, en achteraf nog sterker, met een leegte in mijn maag.

Het narratieve probleem is dat het bindmiddel niet sterk is. De twee verhalen blijven twee op zichzelf staande verhalen, en de vele subplots die hen verbinden – de man van de commissie van bezorgde ouders, de gebeurtenis aan het zwembad… kortom: de setting – bezorgen je een bedrogen gevoel. Het had er net zo goed allemaal niet kunnen zijn.

Het gevolg is dat je als kijker in de war raakt over de betekenis van ‘Little Children’. Wie of wat zijn de kleine kinderen uit de titel, behalve een bindmiddel? Waarom staan ze centraal, hoewel ze zelf alleen latent aanwezig zijn? Wat wil deze film zeggen over de menselijke aard?

Mijn antwoord daarop is voorlopig dat we, kijkend door de ogen van een kind, zorgend voor een kind of angstig om het welzijn van een kind, leren waar we werkelijk naar op zoek zijn: geborgenheid. Alle mensen, zelfs mensen die kinderen misbruiken, verdienen die geborgenheid, want ook zij zijn iemands kind.

Maar ik ben er nog lang niet uit of dat ook is wat wordt bedoeld.

Het tweede probleem is van cinematografische aard. De film duurt te lang. Op zich zijn er natuurlijk films die langer duren, maar tijdens sommige scènes dwaalt je aandacht gewoon af en die scènes zijn dan ook overbodig. Waarschijnlijk komt dat doordat ‘Little Children’ eerst een boek was, waarin technisch gezien wèl alles in elkaar pastte. Als je dan delen uit dat boek schrapt, beste screenplay-adaptars, om er een scenario van te maken, dan moet je dat grondig doen. Vertellen is in essentie dingen weglaten, zelfs al ben je verliefd op sommige van die dingen. Wat doet die, weliswaar mooi in beeld gebrachte, rugbywedstrijd ertoe?

Door mijn muggenzifterij (diepgaand is diepgaand) zou ik u nog vergeten warm aan te raden naar deze film te gaan kijken. Als u de overbodige scènes wegdenkt (en zoveel zijn het er ook weer niet), is het immers een parel, met een bijzonder originele invalshoek, een geweldige Kate Winslet, ontroerend mooie beelden en een oorstrelende klankband. Het is verder onmogelijk dat het verhaal je koud laat, meer nog: het zal nog dagen in je hoofd dwalen.

‘Little Children’
van Todd Field, 2006
met Kate Winslet, Patrick Wilson, Jeniffer Connelly e.a.
+/- 130 min

www.littlechildrenmovie.com
IMD-pagina
in de bioscoop vanaf 28 februari

  1. Jeronimo

    😉 ik lig niet wakker van bindmiddelen noch van titels…zo dachten sommigen da tik niet wist waarover “babel” ging…sometimes that really doens’t matter😉

    hoewel soms zijn titles heel duidelijk bv in de x-men films of james bond of kabouter plop…🙂 de klankband: let ik nooit op, allez heel zelden…

    ik gin ghe net zeggen ik zie een sore van 4/5 staan en de hel tidj zit je’m af te breken🙂
    ik hou het bij: een film om je vrouwelijk lief eens naar de film mee te krijgen lol of om een date mee te plezieren al is een film met 2u30 wel ene die je andere agenda wel in de war kan sturen qua timing

  2. joen

    @Jeronimo:

    Wat ertoe doet bij het bekijken van een film, zijnde een vorm van ontspanning en zo, is wat jij vindt dat ertoe doet.

    En: ik geef inderdaad vier planeetjes, omdat ik vind dat deze film iets bijdraagt. Je moet hem hebben gezien. Iedereen lijkt het erover eens te zijn dat hij niet perfect is, maar als je mijn recensie nog eens goed leest, zie je dat ik hem niet volledig aanval: ik focus op de verwarrende manier waarop de twee verhalen in elkaar worden gepast en op de duur. Er zijn véél meer dingen die je kunt beoordelen en al die dingen vond ik vier planeetjes waard. Let ook op de laatste alinea van mijn betoog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s