Little Miss Sunshine

 

Betoverend. Realistisch. Grappig. Melodramatisch. Genuanceerd.

Woorden die ‘Little Miss Sunshine’ beschrijven, maar evengoed geweld aandoen. Want deze film past niet in een hokje. Een genre plakken op deze intelligente feelgoodmovie is haast onmogelijk en beschrijven welke emoties hij teweegbrengt nog moeilijker. Het enige wat met zekerheid te zeggen valt, is dat hij eeuwig zou moeten duren.

Vanaf de eerste minuut word je meegezogen en weet je: dit wordt goed. Een disfunctionele familie (‘The Simpsons’ zijn er niets bij) reist noodgedwongen door de Verenigde Staten. Dochter Olive wil immers deelnemen aan een missverkiezing (vanwaar de titel) en door allerlei omstandigheden moet de hele familie mee. Elk personage heeft echter zijn diepgewortelde neuroses, waardoor de hele trip in het water dreigt te vallen.

Olive weet niet dat je om een Amerikaanse missverkiezing te winnen, zelfs als het er één is voor kinderen, eigenlijk een hersenloze botox-bimbo moet zijn. Vader Richard is een mislukte motivatie-lifestylegoeroe, maar is volgens zijn eigen maatstaven ironisch genoeg een grote loser. Moeder Sheryl probeert wanhopig haar relatie met Richard te lijmen en is in al haar banaliteit nog de meest normale. Ze weet god-nog-toe niet hoe je een kind opvoedt. Haar broer Frank is veroordeeld tot suïcidaliteit na een mislukte relatie met één van zijn studenten. Hij is net herstellend van zijn laatste zelfmoordpoging. Tel daarbij een vloekende en blowende hippie-opa en een depressieve tiener die zichzelf heeft onderworpen aan een eed van stilzwijgen en je krijgt een smeltkroes van intrigerend en grappig malcontentement.

Malcontentement dat, zoals gezegd, leidt tot hilarische toestanden, maar niet tot uitlachmomenten. Hoewel je als kijker vanaf het begin alleen maar medelijden kunt hebben met deze nitwits en af en toe zelfs boos wordt om hun arrogante onwetendheid – denk aan de scène met het roomijs – mondt vooral de finale uit in een mentaal existentiële omwenteling. Na de film is je mening helemaal veranderd en heb je niets dan bewondering voor deze moedige bende, ondanks – of dankzij? – al hun fouten. Dit zijn geen bordkartonnen personages, maar echte mensen. Dit doet ertoe. Dit legt heel wat bloot en het is aanvankelijk lelijk. Maar langzaam en zonder dat je het doorhebt wordt het van een baarmoederlijke schoonheid.

Het verhaal is dus de moeite waard en de personages zijn ware soulseekers van vlees en bloed. Bovendien is de regie wondermooi (uitgestrekt Amerika en zijn gas stations) en de muziek (van onder andere Sufjan Stevens!) geweldig emotioneel én narratief ondersteunend, zoals het een goede roadmovie betaamt.

U verlaat deze film met een glimlach.

  1. Stijn

    Dit weekend heb ik samen met lief gekeken naar Little Miss Sunshine (via Peekvid). Op zich was de film wel grappig, maar achteraf bedacht ik toch dat er nogal veel stukken uit andere films afkomstig lijken. Die d*** g********* in de koffer bijvoorbeeld. Twee sterren.

  2. joen

    Peekvid, inderdaad. Ik ga tegenwoordig zelden nog naar de videotheek! O schande.

    Ik heb je reactie overigens, zoals je ziet, ietwat aangepast. Niet omdat ik een voorstander ben van censuur (verrrrrre van), wel omdat je een gigantische spoiler hebt weggegeven. Mensen die de film nog willen zien, willen misschien niet op vorohand weten wat er achter die sterretjes schuilgaat, nietwaar… Uit welke andere film komt dat trouwens volgens jou?

    Anyway, ieder zijn ding, maar ik geef toch vijf planeetjes. Omdat ik vind dat dit een film is die je moet gezien hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s