The Player

Mijn moeder kwam ooit eens binnen toen ik naar ‘Victory’ van Daan aan het luisteren was en zei: ‘Wat een grappig muziekje’. Dat is dus blijkbaar wat de brave man bij moeders losmaakt en die trend wil hij zeker niet doelbewust doorbreken met opvolger ‘The Player’. In vergelijking hiermee was ‘Victory’ zelfs een serieuze plaat, en het eenzame prairies evocerende ‘Bridge Burner’ is wel heel veraf. Dat her en der wordt geschreven dat ‘The Player’ het logische vervolg is op Daans vorige twee platen, vind ik dan ook complete onzin. Maar goed, de plaat dus.


Afgezien van de gelijknamige ‘Ik ben zo eenzaam zonder jou’-single is elke track op ‘The Player’ erg dansbaar, of beter: meewiegbaar. je zit de hele tijd, net als Daan zelf, een beetje nerveuzig op en neer te wippen als je dit hoort. Niet dat dat erg is; het brengt zelfs komische taferelen met zich mee, bijvoorbeeld wanneer je lief staat te douchen met deze cd op en zich er niet van ebwust is dat jij de badkamer bent binnen gekomen.

Komisch. Daar hebben we het even moeilijk mee. Want als je door de olijke beats hee blijft stilzitten, en door de maffe teksten heen luistert…

‘Adrenaliieeeene’ in ‘Adrenaline’, met een Duits accent;

‘My life was disco / now it’s a discount / a shopping mall of lust’ in ‘Type Ex’

‘Wenn ich die Ernte meines Schiksal schau / jage ich mein weiBes Pferd durch deinen Stau’, alweer in ‘Adrenaline’;

of wat dacht u van ‘Du must nicht fernsehen, mein Ampel ist rot, komm in mein Kino, come drive my road’ in ‘Promis Q’?

…dan ontdek je dat Daan nog steeds hetzelfde lonesome cowboy-gevoel bij je oproept dat hij al deed op… precies: ‘Bridge Burner’. En dat de ‘Petit Vaurien’ beelden bij je oproept van een weliswaar op ironische discodreunen drijvende, maar toch desolaat melancholische Parijse musical over Oliver Twist. Of zoiets. In haast elk nummer bespeelt Daan dan ook zijn eigen ziel, die voor de gelegenheid omgetoverd is tot een dikke glitterende discobol, maar die binnenin eigenlijk een man van vlees en bloed herbergt. De glitterende gletsjers en Tirolers in Lederhosen oproepende afsluiter heet niet voor niets ‘Drama’ en komt niet voor niets na het episch provinciale ‘Mountains of Time’.

Met andere woorden: dit is een plaat met laagjes, mensen, en daardoor keer op keer een ándere plaat. Topklasse, heet zoiets. En nu ga ik weer op en neer springen in de douche, misschien komt hij wel langs op zijn witte paard.
Allez, nog eentje om het af te leren:

‘We have but one dream / to reunite / and close a Freundschaft / just for tonight. ‘ (‘Promis Q’)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s