Archief Pagina 2
Ik heb te vroeg geklaagd: morgen tekenen we de verkoopovereenkomst van ons nieuwe huisje!
Zou de post hier genoeg aan hebben?
De hal. Die tegels gaan eruit. Die kleuren ook. Die deur ook. Die lamp ook. Maar dat is alles!
En toch maar 10 minuten fietsen tot Gent-centrum.
Je mag ons HIER feliciteren:
Sarah Palin zegt ‘Nucular’
Gepubliceerd op 3 oktober 2008 Asjemenou , Bij nader inzien Leave a CommentLuister eens goed naar de 11e seconde van dit filmpje.
“Nucular”, zegt ze. Doet dit je aan iemand denken?
Deze vaststelling doet pertinente vragen rijzen: zijn neocons per definitie dyslectisch? Zijn dyslectici wel geschikt om het machtigste land ter wereld te leiden? En bovenal: ligt Alaska echt wel zo dicht bij Rusland dat een eland over het water zou kunnen ontsnappen? Gelukkig is er de auwtoo-kjuuw. Kijk, hier smùl ik dus van:
Autsj.
Wie knabbelt er aan ons huisje? Om van belachelijk hoge notariële kosten, leenintresten, verbouwkosten of zelfs vraagprijzen nog even te zwijgen – elementen die minstens het een en ander te maken hebben met wat volgt – blijkt bij elk huizenbezoek weer dat er aan onze dromen wordt geknabbeld. Door kleine verkoopratjes met minuscule tandjes, die je keer op keer toefluisteren “dit zal geen pijn doen” voordat ze hun begerige kraaloogjes naar je keel keren.
Wat te denken van het wat eiïge, net uit de immoluiers opgeschoten exemplaar dat ons er gisteren in de spuuglelijke woonkamer van het paarse huis – bekleed met witte tegels, foto’s van een gabberzoon en plastic “houten” latjes, in Debby Travis’ naam – van verzekerde dat er de dag voordien al vijf koppels een optie hadden genomen op dit huis, maar nog wachtten tot de bank hun dossier zou goedkeuren? Als ik al veel verhalen heb gehoord, deze zoektocht, die van de stier zijn kloten zijn gerukt, dan had deze waaiboom klotensoep gebrouwen.
Of wat dacht je van Dreamy, het Druilerige Droomhuis? Een ruim villaatje in herfstkleur, compleet met “prachtige spitse daken en warme sfeervolle uitstraling, hobbystal, zonovergoten tuin” en verdacht laag prijskaartje? Welaan, koper: als u in deze betonovergoten tuin van de zon wilt genieten, zult u eerst een roetfilter boven en een geluidsdempende schutting omheen uw eigendom moeten plaatsen, om uitlaatgas en motorherrie van de prachtige, op vijftig meter afstand gelegen snelweg te weren. Van burenlawaai zult u dan weer geen last hebben, want aan de buurtverkrotting te zien is iedereen het al lang gesmeerd uit Doel 2.
Wat natuurlijk alles slaat en waar ik dan toch even op terugkom, zijn de prijzen. 185.000 euro voor een weliswaar prachtig – vogelgefluit op 3 km van Gent-centrum- gelegen minikrot met dito tuin, geschikt voor gebruik als terrarium. 207.500 euro – een aanbieding, mensen – voor Druilerig Doel, wel zéér vlot bereikbaar via de stadsring. 135.000 euro voor vier, excuseer, twéé muren en een te vervangen dak, te vervangen koterijen (arm Vlaanderen, zeg ik u), te vervangen keuken, excuseer, wasbak, en viezige, kleine kotkamertjes, voorzien van dubbele beglazing noch verwarming, maar wél met mooie bloemenvloer. “Kots hijg sputter kots”, zeg ik dan tegen zo’n immo-ei, waarop ik glazig glimlachende kraaloogjes terugkrijg.
En intussen waart in ons appartement de Heks van het Einde-Huurcontract rond, een uit tikkende tijd bestaand warrig wezen dat ons niet meer toelaat te genieten van het huidige. Ik wou dat ik haar in een oven kon stoppen, samen met wat immo-eieren (dat plastic waaiboomhout fikt meteen op), maar we hebben geen oven. Geen oven en geen huis.
Hoeveel ken jij er nog? En welke was je vergeten? Generatiegenoten zullen me dankbaar zijn voor dit kwartier terugblikkend vertier; anderen zullen fronsend wegklikken. Tot gauw, anderen, voor een nieuwe aflevering; veel genot, generatiegenoten, bij het betreden van enkele uwer bespinneragde hersenkamers dankzij deze intro’s van…
- Bolke de Beer!
Verder lezen ‘Ovide, Boes en andere melancholia’
Willem Middelkoop en de Implosie van het Kapitalisme
Gepubliceerd op 17 september 2008 Bij nader inzien Leave a CommentHet lijkt hierboven wel de titel van een misplaatst kinderverhaaltje (daar heb ik wat mee), maar niet alleen vandaag, in ‘De wereld draait door‘, had Willem Middelkoop (de Nederlandse Paul D’Hoore, maar dan mèt apocalyptische voorspellingen) wel degelijk wat interessants te zeggen. Op een niveau voor bedplassers legt Middelkoop (pun not intended) in onderstaand filmpje uit een ver verleden uit waar geld vandaan komt (uit de geldboom, zo blijkt) en waar het heen gaat (naar de Grote Bodemloze Put). Tof.
O ja, en dan is er nog de Grootste Depressie Aller Tijden, zoals door hem aangekondigd. Niet zo tof.
Vleugel is een jongen die 10, 30, of misschien wel 100 jaar oud is. Hij is de kleine jongen in het kasteel, de ridder in mijn hoofd, en ooit krijgt hij zijn eigen verhaal. In een boek.
We hebben ze allemaal. En allemaal denken we: ooit. Als de tijd rijp is. Noem het voornemens. Noem het dromen. Noem het ketens. Of noem het: waardoor je vooruit komt.
Het verrast mezelf enigszins, maar ik heb zo’n goesting. NU. Hoe dan ook lijk ik niet gemaakt om vast te roesten: noch op een stoel gedurende meer dan een minuut, noch in een hokje of hoek, noch in mijn leven. Ik leek geen rust te kunnen vinden, maar kon evenmin berusten in een eeuwige zoektocht. Pas sinds enige tijd heb ik het gevoel dat “het” niet alleen “ergens” heen leidt, maar ook dat ik zelf kan bepalen hoe “ergens” eruit ziet. Nu kan ik daar naartoe gaan. Mijn speelterrein heeft zich uitgebreid tot het hier en altijd.
In mijn hoofd:
Koester. Koop een huis, vind een job, spaar. Heb lief, heb vrienden. Heb NU geluk, op dit moment. Dat kan allemaal, ik kan dat allemaal doen en dat vond ik altijd z ò vreemd binnen handbereik dat ik er uitstelgedrag door ging vertonen. En dat is voorbij. Dat gebeurt.
Goesting. Zorg ervoor dat je binnen 10 jaar alléén nog maar doet wat je gelukkig maakt. Publiceer een boek. Open die boekenwinkel. Word freelance wetstraatjournalist. Zie alle continenten. Voed twee kinderen op. Wees daarin eerlijk tegen jezelf. Droom zonder dromen. Maak het.
Afgezien van het esoterische, Ingeborgeske gewauwel waarin ik eigenlijk echt niet wil vervallen – ik las James Redfield, maar wou mij verdiepen in Georg W.F. Hegel – hebben deze inzichten ook repercussies waar jij als lezer iets aan kan hebben. Ik schrijf en jij leest; zo ging het altijd al, nietwaar. Ik weet dat je niet houdt van reageren op blogberichten, maar je leest wel. Dus krijg jij leesvoer en kan ik mijn ei kwijt.
Ik ben er al negen jaar aan bezig. Schaam op mij. In de rechter bovenhoek van dit scherm vind je daarom vanaf nu – al is het maar omdat ik mezelf graag sociale dwang opleg – de vruchten daarvan. In verschillende pagina’s (die zich manifesteren als driehoekjes waarop je kunt klikken, die je kunt binnengaan) zul je verhalen kunnen lezen. Of niet. Als je ze niet leest, vind ik dat net zo best.
We beginnen met Vleugel. Vleugel is een jongen die 10, 30, of misschien wel 100 jaar oud is. Hij is de kleine jongen in het kasteel, de ridder in mijn hoofd, en ooit krijgt hij zijn eigen verhaal. In een boek. Daar ben ik al negen jaar aan bezig.
In de rechter bovenhoek van dit scherm leer je hem kennen. Ik hoop dat hij je bevalt. Al was het maar omdat er in mij veel van hem schuilt.
Veel plezier, met mijn plezier.
Wat een vreemde tijden, denkt het jongetje in mij. Dag grotemensenwereld. Dag achtbaan, met je bochten en grillen. Dag opportuniteit, en hallo daar! horde op de weg. Wat hou ik ervan met de souplesse van een hert over je heen te springen in een bedauwd, kabouterrijk bos. En wat stralen die zonneslierten daar koninklijk door het gebladerte.
Welkom thuis, denkt de kleine jongen in mij. Zet je neer in mijn ridderlijke graszaal en pluk een kopje thee of laaf je aan de sterrenvijver. Bouw een rood huis en laat er gele mannetjes in wonen. Kijk rustig rond, kies dan een speeltuig uit – het lachende vliegtuig? het eenogige hobbelpaard? de gekroonde kikker? – en laat me over een jaar weten in welk ver land het je gebracht heeft.
Je mag me proficiteren. Ik ben vanaf heden de trotse bezitter van een “aanvraag om een voorlopig rijbewijs, categorie B”(*). Hoezee!
(*) Dat betekent, jawel, dat ik geslaagd ben voor mijn theorie-examen.
Rock. Pop. Electro. Folk. Wereldmuziek. Samenzang. Zelfs disco, metal, new age en R&B. Postmoderne muziek (dat wil zeggen: meng wat je wil, zolang wij het maar op onze iPod willen gooien) met invloeden uit de pop- en rockgeschiedenis van de laatste 40 jaar. Een mengeling van archaïsche instrumenten en synthesizer-excessen. Een melancholische, ja escapistische hang naar de oorsprong van de hedendaagse muziek. Snerend diepgaande stemmen. Popsongs waar Madonna diep voor door de knieën moet. Een innovatieve, originele sound die je doet dansen, treuren en vooruit kijken.
Yeasayer heeft meer dan één ding gemeen met andere Indie-rock- en popbands als – hou even je adem in – MGMT, Beirut, The National, Hercules and Love Affair, A Place To Bury Strangers, Interpol, Vampire Weekend, The Yeah Yeah Yeahs, Dirty Projectors en The Strokes - adem uit – en die gemene deler is, naast bovengenoemd DIY-geluidsrecept, Brooklyn, NY. Die wijk ontpopt (mind the pun) zich tegenwoordig als de melting pot van de 21e-eeuwse muziekscene. Zoals Dave Longstreth van de Dirty Projectors zegt:
One of my favorite things about Brooklyn right now is that there isn’t [one] sound: It’s like lots of different bands doing lots of different things and they’re all coming at it from really diverse backgrounds and ideas and influences.
Waar komt al dat nieuwe geweld uitgerekend vandaan? Van de plaats waar het nieuwe westerse twijfelen werd ingeluid (op 11-en-nog-wat), waar de oorsprong ligt van ons kapitalistische verzuchten en waar we allemaal naartoe getrokken worden, al komt Shanghai niet eens in ons op.
Yeasayer (spreek uit: jeej-seejer) dus. Vanavond gezien in Democrazy (Zebrastraat, Gent) en – hoewel het concert aftikte op minder dan een uur, waarvoor mijn enige boe - nooit te vergeten. Koop vooral hun album, ‘All Hour Cymbals’, en ga ze dàn live bekijken, want beide ervaringen complementeren elkaar. Live is Yeasayer energetisch, eclectisch, dansbaar, Indiaans en warm; in de studio intiem, psychedelisch – zelfs esoterisch – en ietwat afstandelijk (iets waar je, als je naar de plaat luistert, de eerste paar keer doorheen moet).
Het totaalplaatje is mooi. Zeer mooi. Waar Prince de punk in soul bracht, Tears For Fears en The Cure pop en rock met disco mengden en Run DMC, godbetert, ooit rock en rap verenigde, brengen groepen als Yeasayer en het wat vrolijkere MGMT de etno in retro, de electro in eclectisch en de gitaar in hogere sferen.
Mocht je nog niet overtuigd zijn:
(Yeasayer: ‘Wait for the summer’)
(Yeasayer: ‘2080‘)
En voor de aanwezige kerel van damusic.be: alhier pronken, mits enig zoekwerk op de term ‘Yeasayer’, zijn foto’s.
(Foto van Yeasayer: http://blog.rhapsody.com)
Met dank aan mijn tegenwoordige slapeloosheid, voor dit artikel, en aan het goddeloze Google Earth.
Omdat ik je hoor denken ‘Wagner, zeg je? Waar ken ik dat ook weer van?’ een stukje filmgeschiedenis om de herfst in te luiden. Kippenvel!
(uit ‘Apocalypse Now’ van F.F. Coppola)
Misschien trakteer ik je, in de donkere dagen die nog moeten komen, nog wel eens op een reepje filmmuziek; want, geef nu toe: de gezelligheid die gepaard gaat met dit escapisme is best voedend. Zeker met Wagner in je hoofd.
Nog eens, zonder vernieling? Kaarsje aan, dan. En volume hoog, hoog in de lucht. Dit heb je nog niet meegemaakt:
Sta me toe een buiging te maken.
…
“Rarement
…
un Premier ministre
…
aura pris autant de temps
…
pour constater son inutilité.”
…
…
“Zelden heeft een eerste minister zo veel tijd nodig gehad om zijn eigen nutteloosheid vast te stellen.”
Uit een vernietigend stuk van Michel Konen in La Libre Belqique, vandaag.
Ik loop hier al twee maanden mee rond: hoe spreek jij bovenstaande afkorting uit? Ik kom niet verder dan ‘vluhproo’.
Mooi is dat toch niet.
Als we er even van uitgaan dat een mooie, goed te onthouden en uit te spreken naam positieve connotaties oproept, had men hier toch wat langer over moeten nadenken. Al heeft men zich dan in een, wat mij betreft denkbeeldig, gat in de markt gewurmd met het samengaan van de premisses ‘Vlaams’ en ‘progressief’, een dergelijk lelijke naam en dito logo lijken bij elkaar ge-Paint.
Zo, dat moest er even uit.
Artikel via hln.be
Vandaag op de voorpagina van de Concentra-kranten, vet en groot: een titel die ik woensdag heb bedacht. In die kranten: drie pagina’s over de conclusies die ik toen heb getrokken, uit de resultaten van het onderzoek waaraan ik heb meegewerkt. Dat vind ik fijn.
Morgen in dezelfde kranten: meer over de peiling we uitvoerden. Daarover mag ik nu niets schrijven. Ook dat vind ik fijn.
Maar het fijnst van al vond ik de verrassende resultaten. En het gevoel iets potentieel belangrijks te weten, voordat wie dan ook erachter zou komen. Maakt dat mij… (levend? blij? nieuwsgierig? zenuwachtig? trots? zelfzeker?)
Jazeker.
Fleet Foxes – Fleet Foxes
Je kon het hiernaast al zien, in de feeds: ik heb laatst nogal veel naar Fleet Foxes geluisterd.
Deze postmoderne Beach Boys spelen allerlei onbestemde muziek, inclusief Ierse folk, uit verschillende decennia. Pap met gulden lepels, meer heb ik daar niet over te zeggen. Hun vijfde planeetje krijgen ze trouwens pas voor hun twééde plaat, ooit te verschijnen, waarop ongetwijfeld àlle songs perfect in hun jas zullen zitten. Een mens mag niet te veel lof zaaien. Een mens moet kijken en luisteren.
reacties.