Het is een ouderwets gegeven, staken. Ik weet niet of je er iets mee bereikt. Overal komen jongeren op straat. Indignados. Occupy. Frietrevolutie. Arabische Lente. We are the 99%. Maar niet alleen jongeren hebben het recht om te protesteren. Om zich te informeren. Om iets te veranderen. Je hebt het recht om te staken. Om nog jouw ouderwetse manier van protest uit te oefenen. Om jouw plaats in de geschiedenis op te eisen.

We hebben allemaal het gevoel dat we stilstaan. Steeds vaker. Soms letterlijk: op de trein, bijvoorbeeld. We ervaren al drie jaar de ene crisis na de andere: financieel, economisch, politiek, samenlevings-. Vandaag stond ons land stil, omdat mensen staakten. Maar onze levens gingen verder. Daar hebben we de kracht voor.

Misschien moeten we ons niet te veel zorgen maken. Misschien komt het allemaal goed. Maar het voelt juister aan, en dat is goed, als we allemaal proberen ook een stem te hebben in de veranderingen die op ons afkomen. Dat is democratie. En ook democratie moet veranderen. Het is onze taak haar daarop te wijzen, en ons goed te informeren over manieren waarop dat kan.

Hoe meer we nu op straat komen, hoe bewuster we kiezen, hoe minder we ons neerleggen bij wat is, hoe meer we samen overleggen over de toekomst, hoe hoe meer er zal veranderen. En dat is goed.

2011 was het jaar van ons recht op beterschap. Laat 2012 dat van de verbetering zijn.

Foto: Roodborstje op een bankje in Schotland, september 2011.

Welk verhaal is waar?

Het harde snaveltje dat met lage snelheid tegen het raam tikt, vecht tegen onrecht. Zo maakte een roodborst ooit een gat in de ruit van Rita Verdonk, de rechtse Nederlandse politica, toen die als minister van Vreemdelingenzaken gehaat en geliefd werd voor haar strenge terugkeerbeleid. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens veroordeelde de Nederlandse staat in die periode voor het onrechtmatig terugsturen van een asielzoeker naar een Somalië in oorlog en honger. De roodborst is een vrijheidsstrijder. Een socialist.

De bloedrode borst is een cadeautje van de stervende christus. Een venijnige doorn stak in diens oog. Het roodborstje, nieuwsgierig als altijd, zat naast hem op het kruis. Het brak met zijn sterke snaveltje de stekel af en trok hem voorzichtig uit de wonde. Daarbij viel een druppel bloed op zijn borst en werden zijn pluimpjes rood. Jezus zag dit en zei: “Aan deze druppel bloed zal men voortaan herkennen dat jij mijn lijden hebt verzacht.” De roodborst staat voor hoop en leed. Hij is een samaritaan met een litteken.

De brede rode borst dient om indringers af te schrikken. Hij schreeuwt: “Let op, ik ben gevaarlijk.” Jaagt angst aan. De agressieve, xenofobe roodborst steekt zijn borst vooruit en beweegt heen en weer om anderen weg te jagen. Hij is onverdraagzaam. Haat. Hij palmt een territorium in, groter dan-ie nodig heeft. En bij territoriale gevechten doodt-ie vaak zijn tegenstander – niet als andere vogels. Hij is een eenling en duldt nauwelijks gezelschap. De roodborst scheidt en doet lijden.

De warme rode borst dient om vrouwtjes te versieren. Eerst ziet hij vrouwtjes, met dezelfde rode borst, aan als rivalen. Maar zodra hij zijn vergissing merkt, paait hij hen. Bevriendt hij hen. In het nastreven van zijn bevrediging is de roodborst lief. Een ridder. Don Juan.

Al deze verhalen zijn voor iemand waar. Maar in jouw hoofd overleeft maar één beeld. Je kiest het verhaal waarin jij het liefst gelooft. Dat jou de juiste troost biedt, of hoop of bevestiging. De waarheid die je het meest raakt. Die het best bij jouw zelfbeeld en je blik op de wereld past. De roodborst is een splijtzwam. Een geloof.

Zou het mogelijk zijn, al onze verhalen over de roodborst te verenigen? Of kan ons hoofd dat niet aan? Zullen we altijd blind blijven voor elkaars perspectief? En de roodborst in een hokje blijven dwingen?

Als rare, soms vleugellamme, soms ook voor elkaar
onzichtbare vogels wonen zij in de boom van hun lange,
gezamenlijke verleden: een dicht bebladerde kruin 
van feiten en dromen.

- Leonard Nolens, uit ‘Dagboek van een dichter’

Cinema Eden, slachtoffer van het westen. Het ruikt hier nog naar mannenzweet. Hindimusicals, karatefilms en zelfs softporno werden hier onder luid gebral bekeken op houten klapstoeltjes. Maar ook de laatste grindhouse van Marrakech heeft de Marokkaanse hang naar ontvlooide en zogenoemd beschaafdere commercie niet overleefd. In 2009 sloot ze haar deuren, ten voordele van de Hollywoodfilms om de hoek.

1800 jaar. 18 eeuwen. Zo oud is dit berberdorp, en zo lang al sturen mensen er hun ezel de berg op. Nog maar gedurende één procent van zijn bestaan heeft het over elektriciteit beschikt. Hoe lang zullen deze mensen nog hun ezels de berg op sturen? Hoe lang nog voor hier alleen nog de wind te horen is, tussen de bergen van de Atlas, en het klikken van onze camera’s?

Is deze vrouw gelukkig? Kunnen we dat weten? Ze wandelt in het moderne deel van Marrakech. Buiten de medina, waar veel – maar niet alle – vrouwen een sluier dragen. In een deel van de stad waar veel – maar niet alle – vrouwen ongesluierd zijn. Het is erg vroeg. Misschien voelt ze zich eenzaam. Misschien is ze op weg om inkopen te doen. Om straks een tajine te maken voor haar man en kinderen, of kleinkinderen. En moet ze daarna kuisen, en dan weer koken. Of misschien heeft ze gewoon een vroege afspraak bij de manicure. Kan ze straks lekker naar de hammam. De Cosmopolitan lezen en bijkletsen met de vriendinnen.

Ze hoort bij de allermooiste, de woestijn. Zoals ze niet voldoet aan haar eigen vooroordeel. Leeg te zijn.

In mijn jeugd waren er kastelen. En nu zijn er momenten waarop ik ze mis. In verhalen. In fantasie. Op vakantie. In het buitenland. En thuis. Steeds vaker.

Een kasteel heeft torentjes, monsters en speelruimte. Rotsmuren, verhalen en prinsessen, of prinsen. Meren. Vijvers. Een slotgracht. Beken. Zeeën van tijd.

Eeuwig vier zijn. Dat zou pas wat zijn.

Geachte Heer ,

Wanneer u beslist om niet langer katholiek te zijn, dan kan dat in ons land met volgende procedure. U schrijft een gehandtekende brief naar de pastoor van de parochie waar u gedoopt bent met de vraag om in de rand van dit register bij uw doopselregistratie te willen noteren dat u niet langer tot de katholieke kerk wenst te behoren. Zo is voor de katholieke gemeenschap duidelijk dat u in de toekomst niet langer katholieke sacramenten wenst te ontvangen en niet in de kerk wenst begraven te worden.

Mocht u niet weten in welke kerk u gedoopt bent, dan kunt u dat – meestal – terugvinden in het trouwboekje van uw ouders. Mocht dat niet het geval zijn, dan kunt u ook een brief schrijven naar uw bisdom. U vindt de adressen van de bisdommen via www.kerknet.be

De priester dient gehoor te geven aan uw wens en zal u schrappen uit het register. U heeft het recht om een afspraak te maken met hem om te controleren of de schrapping gebeurd is.

In de hoop u van dienst geweest te zijn, teken ik hoogachtend,

H. G.

Zou dat nu ook iets uithalen, dat ontdopen? Krijgt de Kerk nu een beetje minder geld van de Belgische overheid? Of doe ik hiermee vooral veel moeite om een kribbel naast mijn naam te laten zetten? Ik vraag me trouwens af of ik nu echt niet in een kerk zal worden begraven. Bij deze, mannen: durf niet he.

Ook die andere single, ‘Heads Will Roll‘, raakt mar niet uit m’n hoofd. Album van het jaar?

Ok, het is mottige reclame. Maar blijf alsjeblieft met je fikken van de grondwet af.