Postpunkgroep The Yeah Yeah Yeahs is een nieuwe weg ingeslagen: die van de synthpop. Wonderwel geslaagd, zeg ik dan. Zeker deze:
Ook die andere single, ‘Heads Will Roll‘, raakt mar niet uit m’n hoofd. Album van het jaar?
Archief voor de categorie 'Muziek'
Niet alleen een prachtige clip, bestaande uit een live performance door Kate Moross en Alex Sushon – die je van mij verder helemaal niet hoeft te kennen – maar ook een heerlijk springerig nummer, dat doet denken aan het beste van Crystal Castles en vooral Digitalism en MSTRKRFT. Fantastique, quoi.
Simian Mobile Disco:: “Synthesise”
hartje.
Gepubliceerd op 20 februari 2009 Muziek Leave a CommentTags: Boys Noize, Feist, Joan As Police Woman, Ray Lamontagne
Mijn amants du jour (et nuit).
Feist:: “My Moon, My Man” (Boys Noize Remix)
Ray Lamontagne:: You Are The Best Thing
Joan As Police Woman:: To Be Lonely
Rock. Pop. Electro. Folk. Wereldmuziek. Samenzang. Zelfs disco, metal, new age en R&B. Postmoderne muziek (dat wil zeggen: meng wat je wil, zolang wij het maar op onze iPod willen gooien) met invloeden uit de pop- en rockgeschiedenis van de laatste 40 jaar. Een mengeling van archaïsche instrumenten en synthesizer-excessen. Een melancholische, ja escapistische hang naar de oorsprong van de hedendaagse muziek. Snerend diepgaande stemmen. Popsongs waar Madonna diep voor door de knieën moet. Een innovatieve, originele sound die je doet dansen, treuren en vooruit kijken.
Yeasayer heeft meer dan één ding gemeen met andere Indie-rock- en popbands als – hou even je adem in – MGMT, Beirut, The National, Hercules and Love Affair, A Place To Bury Strangers, Interpol, Vampire Weekend, The Yeah Yeah Yeahs, Dirty Projectors en The Strokes - adem uit – en die gemene deler is, naast bovengenoemd DIY-geluidsrecept, Brooklyn, NY. Die wijk ontpopt (mind the pun) zich tegenwoordig als de melting pot van de 21e-eeuwse muziekscene. Zoals Dave Longstreth van de Dirty Projectors zegt:
One of my favorite things about Brooklyn right now is that there isn’t [one] sound: It’s like lots of different bands doing lots of different things and they’re all coming at it from really diverse backgrounds and ideas and influences.
Waar komt al dat nieuwe geweld uitgerekend vandaan? Van de plaats waar het nieuwe westerse twijfelen werd ingeluid (op 11-en-nog-wat), waar de oorsprong ligt van ons kapitalistische verzuchten en waar we allemaal naartoe getrokken worden, al komt Shanghai niet eens in ons op.
Yeasayer (spreek uit: jeej-seejer) dus. Vanavond gezien in Democrazy (Zebrastraat, Gent) en – hoewel het concert aftikte op minder dan een uur, waarvoor mijn enige boe - nooit te vergeten. Koop vooral hun album, ‘All Hour Cymbals’, en ga ze dàn live bekijken, want beide ervaringen complementeren elkaar. Live is Yeasayer energetisch, eclectisch, dansbaar, Indiaans en warm; in de studio intiem, psychedelisch – zelfs esoterisch – en ietwat afstandelijk (iets waar je, als je naar de plaat luistert, de eerste paar keer doorheen moet).
Het totaalplaatje is mooi. Zeer mooi. Waar Prince de punk in soul bracht, Tears For Fears en The Cure pop en rock met disco mengden en Run DMC, godbetert, ooit rock en rap verenigde, brengen groepen als Yeasayer en het wat vrolijkere MGMT de etno in retro, de electro in eclectisch en de gitaar in hogere sferen.
Mocht je nog niet overtuigd zijn:
(Yeasayer: ‘Wait for the summer’)
(Yeasayer: ‘2080‘)
En voor de aanwezige kerel van damusic.be: alhier pronken, mits enig zoekwerk op de term ‘Yeasayer’, zijn foto’s.
(Foto van Yeasayer: http://blog.rhapsody.com)
Met dank aan mijn tegenwoordige slapeloosheid, voor dit artikel, en aan het goddeloze Google Earth.
Fleet Foxes – Fleet Foxes
Je kon het hiernaast al zien, in de feeds: ik heb laatst nogal veel naar Fleet Foxes geluisterd.
Deze postmoderne Beach Boys spelen allerlei onbestemde muziek, inclusief Ierse folk, uit verschillende decennia. Pap met gulden lepels, meer heb ik daar niet over te zeggen. Hun vijfde planeetje krijgen ze trouwens pas voor hun twééde plaat, ooit te verschijnen, waarop ongetwijfeld àlle songs perfect in hun jas zullen zitten. Een mens mag niet te veel lof zaaien. Een mens moet kijken en luisteren.
Ik kan met planeetjes strooien. Gisteren kocht ik een paar superbe albums, die de wereld verdienen. Blije ik. Waarvan hier alvast het eerste.
Sufjan Stevens – ‘Come on feel the Illinoise’
Een werelds album over de benauwde, winderige plek waar Superman vandaan komt. Stevens’ liedjes zijn van een zo eenvoudige schoonheid dat je er ongemakkelijk van wordt. Zo bevreemdend luchtig de kinderstemmetjes en jolige refreinen, zo claustrofobisch de teksten over werkloze alcoholici en kindermoordenaars. Alsof je vanuit een boom de horizon ziet, terwijl handen naar je keel grijpen.
Geen nieuw album, wel één dat door het vanzelfsprekende ooit-zal-ik-dit-kopen al een tijd in mijn collectie ontbrak. Levensveranderende ervaringen zijn ‘John Wayne Gacy, Jr.’, ‘Chicago’ en ‘The Man Of Metropolis Steels Our Hearts’. Hou, indien overtuigd, deze meesterlijke man in de gaten: hij wil zijn levensloop van een rode draad voorzien door een album te maken over elke Amerikaanse staat. Na ‘Michigan’ en deze dus nog 48.
Foto’s: Last.FM
…melancholie, twee talen en een ukelele…
The Ideal Husband – The Ritornello 
*
*
…melancholie en die gouden gloed van een roadtrip langs graan, berg en strand…
Goldfrapp – Caravan Girl 
*
*
…melancholie, het zwoele ritme van daiquiri en het gevoel dat je al eerder draaide in deze ruimte… altijd al draaide onder deze discolampen…
Moby – I Love To Move In Here 
*
*
…om helemaal klaar te zijn voor de zomer?
Waarom Ishtar niet, zeiden we een paar weken geleden. “Daarom Ishtar niet”, zeggen deze anderlandse bloggers.
- Een groepje Ieren:
“I personally cannot see the appeal of Belgium.”
“The 10 countries , in no particular order that I think will qualify are: [...], and Belgium (despite the dress)”
“Now Belgium and the dress. Its not the most appealing of outfits, red and white stripes that make her look like a strawberry swirl sweet! Its the same static black and white backdrop. For me, it’s such a shame that they did not use the backdrop from the Belgian national final.”
“[...] still wearing that Strawberry Swirl Dress. Female backers seem to be wearing tiny black hats as well.”
“The performance is [...] demented [...]. With that costume and those facial expressions it will be remembered, but perhaps not for the right reasons.” - Ene Jaunted:
“We suspect the song might have more than a little something to do with the constant tension between his homeland’s French- and Flemish-speaking halves.” - Iemand die subtiel de nuances van haar aversie weet te omschrijven:
“The walls come closer and closer until I can’t breathe, I feel trapped and then I only want to scream in full terror and fear. The stress is unbearable and I hate this song from the bottom of my heart. On top of that I irritate myself silly on the singer and that stupid nonsense language of hers. It would be a lie to say that I like the Belgian entry…” - Iemand die perfect de nuances van het lied zelf weet te omschrijven:
Hearing a runthrough while we were riding the escalators has broken my brain. It’s lift muzak, it’s what you get played while you’re waiting to speak to someone on the technical support “help”line.”
Fuck this, Nelly Furtado. De homecoming queen van alles wat naar pop, rock, hip hop en mindere goden ruikt, is op aarde geland en vaagt met haar eclectische debuut – Pop! Reggae! Hip hop! Dance! Indie! – al die stront van de planeet af.
Santi White, aka Santogold doet me vandaag inzien dat het lang geleden is dat ik echt wild werd van een plaat. Ik neem ‘Santogold’ en haar vijf planeetjes vanaf nu dan ook mee in mijn rugzak (‘Lights Out’ eet Arsenal op!) en naar de club (‘You’ll Find A Way’ rockt als spek en ‘Creator’ stapt over Timbaland heen als was het een uitgemolken hype!), in winter (‘My Superman’ straalt op besneeuwde velden!) en zomer (‘Shove It’ giet cocktails en palmbomen in mijn oren, terwijl ‘Say Aha’ me pijpt op een wit strand!) en altijd, overal.
Bangelijk. En dat woord gebruik ik eigenlijk niet graag.
Ik voel even de nood een paar fantastische liedjes met jullie te delen. Een kwestie van niet te vergeten.
Handsome Furs – ‘Dumb Animals’
Alsof je meer dan ooit zal willen.
Headlights – ‘Cherry Tulips’
Languit in je auto.
Sébastien Tellier – ‘Divine’
Kamperen in je hoofd, en dan dartelen.
The Whip – ‘Sister Siam’
Voluit in je ruimteschip.
Deze vind je tegenwoordig in mijn oren.
- Dansende Power Rangers-cactussen stelen de show in wat verreweg de leukste videoclip van het moment is.
‘Flux’ staat NIET op het laatste album van Bloc Party, ‘A weekend in the city’. De voorbode van een derde studioalbum?
- Normaal tegen samplen zijnde, omdat het meestal lauwe kak teweeg brengt, was ik ernstig verrast door deze moordenaar.
Kanye West heeft het gedaan. Al is Timbaland nooit ver weg, met ‘Stronger’ heeft hij me ervan overtuigd dat de R&-Brevolutie dan toch zin had.
- Nooit gedacht dat ik dit ok zou vinden. En toegegeven, ik twijfel nog steeds. Maar zie jij jezelf nu NIET over een catwalk wriemelen?
Gelukkig bewees de originele versie van deze Freemasons Radio Vox-remis van Beyoncé’s ‘Green Light’ dat funkyness nog steeds niet aan hààr toe te schrijven is.
- Geweldige clip, en toch nog steeds datzelfde kapsel. 1992 is voorbij. Maar 2007 brengt haar geen lauwe kak, zoveel is zeker. Bassen op 10.
Robyn – die je, als je oud genoeg bent, kent van – is terug met de hulp van Kleerup. ‘With every heartbeat’. Inderdaad.
- Een lied dat z’n titel waar maakt. Blauw gedraaid op StuBru, groen geërgerd omdat ik de titel niet kende, paars met gele bolletjes gedanst.
Met alwéér een sample – of niet? Vaarwel stilstaan: Sonny J en ‘Can’stop moving’.
Tijd voor cd’s, dacht ik zo. Deze heb ik onlangs gekocht.
Foo Fighters – ‘Echoes, silence, patience & grace’
Zonder meer middelmatig, uitgezonderd single ‘The pretender’ en het fantastische ‘Long road to ruin’. De rest is typisch Foo Fighters, maar dan een noot lager. Vergeet trouwens dat zogenaamd fantastische pianospel van Grohl: het is saai. Voer om te downloaden, niet om je geld aan te geven.
The White Stripes – ‘Icky Thump’
Zonder meer fantastisch, maar bij momenten ook moeilijk. Download eerst ‘Prickly thorn, but sweetly worn’ en ‘St. Andrew’ voor je ‘m koopt, om te kijken of je tegen doedelzakken kunt. Verder opzwepend, uniek en de beste cd van de Stripes to nu toe en dat wil wat zeggen, maar niet voor iedereen.
Laïs – ‘The ladies’ second song’
Je kent Laïs? Dat is het. Je hebt overal gelezen dat ze hun muziekstijl radicaal hebben omgegooid? Dat is het niet. Al is dit an sich een goede cd: het is niet wat je ervan verwacht. Misschien biedt hun concert, waar ik binnenkort naartoe ga, meer?
Beirut – ‘The flying club cup’
Het gebeurt niet vaak dat Humo het maximale aantal sterren geeft. Dat lijkt mij wat overdreven, maar hé – ik heb een planeetje meer. Zomerse, melancholische, pure, sfeervolle, zuivere en tijdloze, intelligente, zelfs catchy en zonder meer geweldige songs, dat biedt Beirut je. Met een sound die zowel eigen als van niemand is, voor op elk moment van de dag. Om U tegen te zeggen. Geen vijf planeetjes, want een beetje saai als je niet oplet. Wel fantastisch in beide betekenissen van het woord.
Nid & Sancy – ‘Colour at the darkest disco’
Gekocht met m’n ogen toe, want nog nooit gehoord – en even wennen bij de eerste luisterbeurt. Gentse ‘fuck you’-punk, maar dan elektronisch. Héél erg Vitalic. Een héél klein beetje Soulwax, Vive La Fête en Daan. Maar toch niet terug te brengen op andermans geluid, en dat is al heel wat. Bovendien zijn songs als ‘Give. it. up. fo. sound.’ en ‘Wht lghts flshng’ niet alleen gimmicks, maar vallen ze nog steeds op als je géén zin hebt in experimentalismen. Woohoo dus, maar dan donkerder.
De gillende keukenmeid in mij wil even iets zeggen. Hoezee! Kylie heeft een nieuwe single.
Niet echt een geweldig nummer, maar ik leer er wel van te houden. Het kan me voor een keer niet schelen hoe cliché dat is.
Vrije val (2): De schone
Gepubliceerd op 12 september 2007 Asjemenou , Media , Muziek Leave a CommentHoe laag…
…val je als je van een sokkel valt?
Omdat ik de laatste tijd wat minder energie heb om met ingewikkelde termen gelardeerde indrukken te schrijven over mijn favorieten, doe ik het maar met een kort overzicht. Een albumoverzicht, zelfs.
Heb ik onlangs gekocht:
Vitalic – OK Cowboy
Een klassieker. Maar dan niet in de zin die uw bomma eraan geeft. Het verbaasde me dat ik elk nummer op deze wel zéér vette schijf al bleek te kennen. Vliegende poedels en Aerosmith-marina’s, voor een keer net niet tè fout. Zwaar, maar niet te degelijk.
Soulwax – Nite Versions
Van hetzelfde kaliber, maar dan Gentser en met meer afwisseling. Vergeet die ooit zo dikke lijn tussen onderkoelde rock en techno en vraag je af waarom we die ooit getrokken hebben. Uw bomma begrijpt er nu echt wel niets meer van.
Gabriel Rios – Ghostboy
Alweer Gents, maar dan met een sangria in de ene hand en de zonnecrème in de andere. De enige vorm van latin music die ik langer dan één luisterbeurt kan appreciëren, omdat deze plaat verrassend blijft. Sombrero af.
Carla Bruni – Quelqu’un m’a dit
Een ontdekking. Deze Italiaanse schone – een ex-model dat haar eigen nummers schrijft – blaast de laatste tijd zachtjes tederheid in mijn leven met haar hese stem. Na dertig speelbeurten gaat ze ietwat vervelen, maar dat vergeef ik haar ruimschoots omdat ze zelf de gitaar ter hand neemt.
The Killers – Hot Fuss
Hun eersteling. Voor- en tegenstanders van deze groep verdringen elkaar: oordeel dus vooral zelf terwijl ik nogmaals de eerste zeven nummers van ‘Hot Fuss’ opleg (waaronder twee regelrechte evergreens). Toegegeven: de rest is middelmatig. Dus 10/10 voor de eerste helft en het voordeel van de twijfel voor de tweede.
Massive Atack – Mezzanine
Deze had ik natuurlijk al jaren geleden moeten kopen, maar het kwam er maar niet van, omdat ik ‘m al van buiten kende. Nu zet ik ‘m nog minstens één keer per week op. Dit mag echt niet in je collectie ontbreken. Sleutelwoorden zijn vernieuwend, vernieuwend en vernieuwend.
Sigur Ròs – Takk…
Het beste dat deze gekke IJslanders (zijn er andere?) al hebben gemaakt, al kunnen ze nog steeds dat ietsje beter. Al weet ik niet of ik dat emotioneel aankan. Pure schoonheid, verpakt in eeuwige raadsels. Je avonden zullen nooit meer hetzelfde zijn.
Explosions in the sky – The earth is not a cold dead place
Voor dagen waarop de wind waait.
reacties.