Archief voor de categorie 'Film'
Elk decennium heeft zijn climax. Vreemd genoeg komt die climax – alsof we met z’n allen hebben afgesproken dat een decennium, als seks of een goed boek, een reis is – vaak op het einde. 2009 is, wat film en verwachtingen betreft, nu alvast het hoogtepunt van dit decennium. Twee films zorgen daar, wat mij betreft, voor.
‘Avatar’ wordt de volgende film van James ‘Titanic’ Cameron en heeft verder niets met zinkende boten of DiCaprio te maken. Als boegbeeld van de 21e eeuw zal dit de eerste film zijn die alleen in 3D (met brilletje?) te zien zal zijn. Cameron is – zie ‘Aliens’ – uiteraard een fantastische (in beide betekenissen) regisseur en dat zal ook blijken. Daarenboven zal ‘Avatar’ een lekker nieuwerwetse scifi flick worden, vol spanning in de ruimte en aanverwante rariteiten en dromen.
Zie ook:
In a distant future, humanity discovers the planet ‘Alpha Centauri B-4′, and for those scientists and astronauts who’ve traversed the gulf between neighboring suns and arrived on its alien soil know it as ‘Pandora’. A world filled with an incredible diversity of beautiful and deadly ammonia-breathing lifeforms. Its also a world that harbors treasures and resources almost beyond price. But just as the original Pandora’s Box wrought devastation on those who would use it for their own gain, so too this world may destroy not just the Pandorans home, but ours as well.
En:
Verder krijgen we van hetzelfde laken een pak-met-een-strik-rond van Peter Jackson – jawel, van de geweldige hersenblazers ‘The Lord of the rings’ en ‘King Kong’ – met ‘Halo’, alweer een scifi gebaseerd op (en hier trekt mijn hart zich even samen uit angst) een computerspel. Zie wederom:
After escaping from the Battle of Reach, Captain Jacob Keyes and his crew, aboard the Halcyon-class battlecruiser Pillar of Autumn, have discovered an ancient ring in an uncharted area of the universe. Soon after their discovery, they are attacked by a Covenant ship that had followed them from Reach. Their only option is to abandon ship, but not without a fight. Keyes orders their secret weapon to be awakened from cryo-sleep, Master Chief John: Spartan-117. He is the last of the super human soldiers created on Reach known as Spartans. After a noble fight, the Master Chief abandons the ship as well, taking Cortana with him, the A.I. heart of the Pillar of Autumn. He will soon be on a quest that will unveil many secrets about the ring, some of which should lay buried forever…
En:
Ik kan niet wachten wat de toekomst brengt.
Machtig. Grappig. Beklijvend. Schattig. Emotioneel. Cool. En: getekend. Een paar indrukken die me nog steeds bijblijven van de Simpsons-film die ik alweer twee weken geleden zag.
Nochtans was ik sceptisch. En ik was niet de enige.
Een film – nee, dé film – volgend op de langst lopende, meest bejubelde en meest succesvolle animatieserie ooit, dat kan toch nooit goed gaan? Het is verbazend hoeveel die hards ik nu hoor zeggen dat ze niet gaan kijken, omdat ze
1. ‘eruit gegroeid’ zijn;
2. vrezen dat de film slechter is dan de serie;
3. vrezen dat de humor ‘erover’ is;
4. vrezen dat het ‘niet helemaal hetzelfde is’.
Wel,
1. Uit iets als ‘The Simpsons’ kun je niet groeien. Als je het ooit goed vond, draag je het mee. Het maakt deel van je uit, van je visie op de wereld, op de VS en op humor. Meer nog, hoe ouder je wordt, hoe meer je van ‘The Simpsons’ begrijpt.
2. Ik heb harder gelachen met de film. Het verhaal is misschien – eens je er volledig in zit – een beetje voorspelbaar, maar dat laat net ruimte voor de details, en die zijn er met hopen in de vorm van subtiele en onsubtiel-onsubtiele, maar steeds intelligente humor. Het is alleen jammer dat je sommige personages meer, en andere minder te zien krijgt dan je zou willen, maar dat geldt ook voor een doorsnee aflevering. En de film is eigenlijk een lange, over the top aflevering. Met het verhaal waar iedereen op zat te wachten.
3. Het is Amerikaans, mensen.
4. Uiteraard niet. Het is een film. Op een groot scherm. Langer. En dus een ander medium. En daar past de inhoud zich aan aan. Bovendien is de film gemaakt volgens hetzelfde procédé als de serie, wat zoveel wil zeggen als: met de hand. Wat dan weer een gevoel van authenticiteit geeft.
Nu overtuigd?
Vriendje vond het ‘bwah’, ikzelf super. Tot hij ‘bwah’ zei. Dan kwam de akelige gedachte bovendrijven dat-ie misschien wel gelijk had. Want die ‘Harry Potter and the Order of the Phoenix’, is dat nu wel hoogstaand cinematografisch avontuur, een achtbaan van meer dan empathie alleen en dus… goed gemaakt? Wrange gedachten.
Als je je, als Potterfan, even losmaakt van de gedachte dat alles wat met HP te maken heeft alleen maar geweldig kan zijn (de niet-fans mogen deze stap overslaan), moeten we met z’n allen op z’n minst toegeven dat de films niet boven het niveau van een gemiddelde kinderfilm uitstijgen – het budget en dus de special effects even daar gelaten.
Het acteerwerk is pover, de omzetting van boek naar scenario bedenkelijk (al kan ik me niet verplaatsen in de kijkervaring van iemand die het boek niet heeft gelezen) en het ongebreidelde consumentisme alomtegenwoordig. Bovendien kan, wie het boek niet heeft gelezen, nooit het hele verhaal begrijpen (honderden pagina’s werden geschrapt) en zal wie de vorige films niet heeft gezien zich zelfs huilend van onbegrip de haren uit het hoofd trekken.
Deze vijfde is duidelijk door een “amateur” gemaakt (tv-regisseur maakt eerste speelfilm). Die regisseur heeft zijn best gedaan om je te verrassen met opvallend mooi en volwassen, doch clichématig en totaal ongepast fotografeerwerk en doet het ding de hele tijd op en neer zwalpen tussen wel vijftien visuele stijlen en evenveel narratieve genres. In een eindsequentie werd ik zelfs letterlijk even misselijk van de mentale overgangen en het overdreven ritme.
En nu moet ik die drie planeetjes verantwoorden.
Tegenargument nummer één is zeer zeker dat je twee totaal verschillende media, boek en film, niet met elkaar mag vergelijken (wat iedereen toch doet). Je moet de film op zich bekijken. Maar dan nog blijven er voldoende minpunten overeind.
Tegenargument nummer twee is dat je deze films eigenlijk niet als films-op-zich kunt bekijken. Ze maken deel uit van een popcul-universum, creëren film na film (de boeken vergeten we even) een steeds meeslepender en gelaagder avontuur (wat contradictorisch genoeg natuurlijk een verdienste is van die boeken) en doet je, tijdens de kijkervaring, alle andere dingen vergeten.
Tegenargument nummer drie is dat kinderen hoe dna ook zelden kunnen acteren, dat het gemiddelde doelpubliek (kinderen dus) eenvoudig niet lètten op mise-en-scène en andere ingewikkeldheden, maar gewoon de boodschap in zijn meest pure vorm over zich heen laten komen. Men is er wel degelijk in geslaagd dat mogelijk te maken.
Dus: tovermuts op, scepticisme af en vooral beleven. Dan wordt het wel errug leuk. Binnenkort: boek 7!
Foto via.
Dit wordt een bijzondere recensie: ik heb niets negatiefs te melden.
‘Dagen zonder lief’ is ontegensprekelijk de beste Vlaamse film die ik ooit heb gezien. Wat, ik weet het, relatief is: Vlaanderen is onnoemelijk filmarm. Maar de traditie van een ‘Oesje’ hier en een ‘Team Spirit’ daar wordt met deze hoogvlieger van Van Groeningen met één welgemikte klap in slowmotion van tafel geveegd.
U kunt dan wel beweren dat ik iets heb tegen blockbusters, het omgekeerde is waar. Maandenlang tuur ik vol spanning op menig reclamebord, in de hoop daar op een dag de exuberant dramatische aankondiging van een hersenverslindend actie-epos aan te treffen. Zo was mijn vreugde groot toen ik, op het psychotische af enthousiast geweest zijnde over de geweldig hoog en breed wegblazende drieluiken ‘The Lord Of The Rings’ en ‘X-Men’ en ook wel over de fenomenale terugkeer van Super- en Batman, de trailer van ‘Spiderman 3′ zag. Venom was terug! Spidey zou zijn donkere en daarmee interessante kant leren kennen!
U kunt zich, afgaande op het eenzame planeetje hierboven, inbeelden hoe groot mijn teleurstelling was toen ik na veel spartelen halverwege deze druilerige draak was geraakt: nog steeds geen Venom te zien, nog steeds geen interessant duistere kant van wat-dan-ook. Na afloop van de film was ik hooguit geagiteerd over de twee uur en twintig minuten die men mij had afgenomen door middel van deze insomniale drab. Nochtans had ik het allemaal kunnen zien aankomen. Verder lezen ‘Spiderman 3′
Een stapel kinderschoenen symboliseert Auschwitz. Kinderen staan voor onschuld. Onschuld is waar deze film om gaat.
Maar waarom krijgt Ofelia de opdracht een mes uit één van drie kluizen te halen, in een ruimte waar ze niets mag eten van het lekkers dat op tafel ligt, terwijl een zandloper de tijd aangeeft tot ze daar opgesloten wordt en in de ruimte een griezel zonder ogen – maar met ogen op zijn handen – wacht tot ze toch de fout maakt iets te eten om haar te verslinden? En waarom ligt er in die ruimte een stapel kinderschoenen?
Het leuke aan de Oscars dit jaar en de reden waarom ik al drie uur lang met een verliefde grijns Youtubefilmpjes aan het bekijken ben, is dat mijn jeugdidool Ellen DeGeneres (die we in Europa vooral kennen als Dory uit ‘Finding Nemo’) ze mocht presenteren. Hoewel blijkbaar niet iedereen even tevreden was over haar presentatie, kon ze voor mij alvast niets verkeerds doen. Maar oordeelt u toch gewoon zelf, want ik wil een paar filmpjes met u delen.
1. Het beste van Ellens presentaties. Geen idee volgens wie, maar kom.
Ah, die Ellen. Wat was ik blij nog eens 9 minuten lang je stem te horen. Maar waarom ben ik zo’n Ellen-fan, vraagt u zich af? Hierom:
Verhaal één. Een getrouwde vrouw wordt verliefd op een getrouwde man en omgekeerd. Een man vervreemdt van zijn vrouw. Een vrouw vervreemdt van haar man. Voor de buitenwereld is de link tussen deze mensen de door hen gebricoleerde vriendschap tussen hun kinderen – vanwaar de eerste betekenis van de titel van de film.
Deze ingrediënten kunt u makkelijk bij elkaar puzzelen tot een coherent verhaal. Kate Winslet (die voor deze rol genomineerd is voor een Oscar) speelt de ene Fremdganger, Patrick Wilson (die u kent uit die andere aan ‘Roodkapje’ refererende film ‘Hard Candy’) de andere. Een romantisch en bloedmooi gefilmd verhaal tekent zich af. Regisseur Todd Field overtreft zichzelf in sommige scènes (de krekels bij het vallen van de avond!) in het pelliculiseren [sic] van het allermoeilijkst te verfilmen maar meest onmisbare hoofdpersonage: sfeer.
‘De tijd vernielt alles. Dat heb ik net bedacht.’
Een monster.
Technisch gezien, rationeel gezien, is ‘Irréversible’ een goede film. Dat wil ik benadrukken. Maar ik kon hem niet uitkijken. Ik ben veel gewend, maar ‘Irréversible’ had ik niet zien aankomen. Het is een monster.
‘Irréversible’ is één van de meest controversiële films die ooit gemaakt zijn. Ik heb de film ooit op televisie gezien, met uitzondering van het begin. Ik was benieuwd. Vandaag kocht ik de dvd, omdat ik benieuwd was, en zag ik het begin. Toen ik hoorde dat bij de vertoning op het filmfestival van Cannes mensen kokhalzend de zaal uit renden, dacht ik dat het ging om burgerlijke trutten met wat te veel truffel in hun maag.
Maar ik had het fout: ‘Irréversible’ is het monster dat onder je bed huist en je midden in de nacht van je ingewanden komt beroven.
Betoverend. Realistisch. Grappig. Melodramatisch. Genuanceerd.
Woorden die ‘Little Miss Sunshine’ beschrijven, maar evengoed geweld aandoen. Want deze film past niet in een hokje. Een genre plakken op deze intelligente feelgoodmovie is haast onmogelijk en beschrijven welke emoties hij teweegbrengt nog moeilijker. Het enige wat met zekerheid te zeggen valt, is dat hij eeuwig zou moeten duren.
Vanaf de eerste minuut word je meegezogen en weet je: dit wordt goed. Een disfunctionele familie (‘The Simpsons’ zijn er niets bij) reist noodgedwongen door de Verenigde Staten. Dochter Olive wil immers deelnemen aan een missverkiezing (vanwaar de titel) en door allerlei omstandigheden moet de hele familie mee. Elk personage heeft echter zijn diepgewortelde neuroses, waardoor de hele trip in het water dreigt te vallen.
Zwaar verslaafd raak je eraan. Je gaat er later door slapen dan je zou willen en als je opstaat wil je, voor het echte leven begint, nog even onderduiken in deze intrigerende parallelle wereld. Je bent zelfs zover dat je de vier eerste seizoenen al uit de bibliotheek hebt ontleend (een tip voor Gentenaars: reserveren is de boodschap, vergeet die videotheek toch) en het vijfde seizoen, momenteel te zien op Kanaaltwee, onder streng toezicht wekelijks laat opnemen door je ouders.
Verder lijkt je ‘24′-verslaving nauwelijks negatieve effecten te hebben: ze ontspant je, ze is er wanneer je haar nodig hebt. En je lief? Die kijkt gewoon mee. Want je verhouding sleurt ook hem of haar mee in een verhaaltechnische maalstroom. Bovendien heb je nog steeds even veel sociaal contact, lijdt je werk er niet onder en is het goedkoper dan elke avond naar de videotheek te rennen en gezonder dan een sigarettenverslaving (die je tijdens het kijken zelfs vergeet te onderhouden). Je wordt er niet agressief van en je ziet niet achter elke deur gewapende terroristen of vaten zenuwgas. Je leert na een tijd zelfs hoe de serie in elkaar zit en dat is iets waard.
Want ‘24′ is goed gemaakt, dat moet iedereen die het ooit gezien heeft toegeven. Er bestaan immers maar twee soorten mensen: zij die van ‘24′ houden en zij die het nog nooit zagen. ‘24′-haters ken ik niet en ik heb er nog nooit van gehoord. Je zou ook verwachten dat de serie vooral mannelijke kijkers aantrekt, maar dat blijkt niet zo te zijn. Dat all round-succes heeft natuurlijk een verklaring. Neen. Het heeft tien verklaringen.
De 10 wetten van ‘24′
1. Real time-verteltijd
Dit is het eerste wat je opvalt als je naar ‘24′ kijkt en het is ook wat de serie zo verkoopbaar maakt: de tikkende digitale klok, met het auditieve ritme van een hartslag. Het gebruik van real time is nieuw voor een mainstream fictieserie en is dus zowel een risicovol als een goed verkoopsargument, dat vooral de zelfuitgeroepen “meerwaardekijker” aaantrekt. Maar vreemd genoeg vergeet je na een tijd dat een seconde op het scherm ook een seconde in de huiskamer is – wellicht komt dat doordat je in het echte leven niet vijf keer per dag de wereld redt. De real time-gimmick trekt dus vooral nieuwe kijkers aan, maar het zijn andere elementen die de kijkers ervan weerhouden weg te zappen.
U weet niet wie deze man is en waarom u in hemelsnaam een artikel over hem zou willen lezen. Maar deze posters kent u wel.
François Ozon is de regisseur en (co-)scenarist is van een decennium aan poëtische, interessante én pakkende Franse cinema, die níet saai is. U hebt vast wel gehoord van titels als ‘Le temps qui reste’ uit 2005 en vooral ‘5×2′ uit het jaar daarvoor, en in de videotheek is uw oog misschien wel eens gevallen op ‘Swimming Pool’, ‘8 femmes’, ‘Les amants criminels’ of buitenbeentje ‘Sitcom’. Die laatste film is een buitenbeentje omdat het een (weliswaar gitzwarte) komedie betreft, en die maakt Ozon niet vaak.
De Ozon-films die u van mij zeker moet zien, zijn echter geen van de hierboven opgesomde (die ik trouwens nog niet allemaal heb gezien). De ware poëzie schuilt immers in zijn vroege werk: onder andere in de kortfilm ‘Une robe d’été’ uit 1996, in het bloedmooie ‘Regarde la mer’ uit 1997 (ook een kortfilm) en in de langspeelfilm ‘Sous le sable’ uit 2000. Niet toevallig hebben deze films een gemeenschappelijke locatie, maar verschillen ze daardoor ook thematisch danig van de rest van zijn werk.
‘An Inconvenient Truth’ is een zeer innemelijke, bewustmakende en interessante documentaire.
Ware het niet dat je, als je al een beetje politiek bewust, hoger geschoold of ethisch bewust was, je geen echt nieuwe informatie krijgt en je vooral let op de manier waarop Al ‘I used to be the next president of the United States’ Gore zijn verhaal vertelt. En die manier is niet alleen heel charmant, maar ook zeer doelgericht.
Nergens vervalt hij in – voor het brede publiek – enigmatische moeilijkheden. Overal omzeilt hij vakkundig elk wetenschappelijk tegenargument. Elke zin, elke grafiek en elke ‘persoonlijke tussenkomst’ (aan de hand van autobiografische filmpjes – mét melodramatische pianomuziek) is bewust gekozen en wordt op het, communicatietechnisch, juiste moment ingelast.
reacties.