vuur gevat
In mijn jeugd waren er kastelen. En nu zijn er momenten waarop ik ze mis. In verhalen. In fantasie. Op vakantie. In het buitenland. En thuis. Steeds vaker.
Een kasteel heeft torentjes, monsters en speelruimte. Rotsmuren, verhalen en prinsessen, of prinsen. Meren. Vijvers. Een slotgacht. Beken. Zeeën van tijd.
Eeuwig vier zijn. Dat zou pas wat zijn.
Deze mail krijg ik, na ongeveer 30 seconden, terug van het aartsbisdom.
Geachte Heer ,
Wanneer u beslist om niet langer katholiek te zijn, dan kan dat in ons land met volgende procedure. U schrijft een gehandtekende brief naar de pastoor van de parochie waar u gedoopt bent met de vraag om in de rand van dit register bij uw doopselregistratie te willen noteren dat u niet langer tot de katholieke kerk wenst te behoren. Zo is voor de katholieke gemeenschap duidelijk dat u in de toekomst niet langer katholieke sacramenten wenst te ontvangen en niet in de kerk wenst begraven te worden.
Mocht u niet weten in welke kerk u gedoopt bent, dan kunt u dat – meestal – terugvinden in het trouwboekje van uw ouders. Mocht dat niet het geval zijn, dan kunt u ook een brief schrijven naar uw bisdom. U vindt de adressen van de bisdommen via www.kerknet.be
De priester dient gehoor te geven aan uw wens en zal u schrappen uit het register. U heeft het recht om een afspraak te maken met hem om te controleren of de schrapping gebeurd is.
In de hoop u van dienst geweest te zijn, teken ik hoogachtend,
H. G.
Zou dat nu ook iets uithalen, dat ontdopen? Krijgt de Kerk nu een beetje minder geld van de Belgische overheid? Of doe ik hiermee vooral veel moeite om een kribbel naast mijn naam te laten zetten? Ik vraag me trouwens af of ik nu echt niet in een kerk zal worden begraven. Bij deze, mannen: durf niet he.
Postpunkgroep The Yeah Yeah Yeahs is een nieuwe weg ingeslagen: die van de synthpop. Wonderwel geslaagd, zeg ik dan. Zeker deze:
Ook die andere single, ‘Heads Will Roll‘, raakt mar niet uit m’n hoofd. Album van het jaar?
Het censuurklimaat neemt de laatste jaren een – wat mij betreft uiterst gevaarlijke – vlucht in Vlaanderen. Het ene incident volgt het andere op. Na de vrouwen van Louis Paul Boon, forel in botersaus, het joodse protest tegen het – godbetert – afbeelden van een typische jood en wat nog allemaal, treft de tsjeverij nu ook dit onschuldige beeld:
Ok, het is mottige reclame. Maar blijf alsjeblieft met je fikken van de grondwet af.
Als je niets van sp.a wil horen, luister dan even naar Kathleen Van Brempt:
De verkiezingen naderen en de temperatuur stijgt. De komende verkiezingen zijn immers de belangrijkste in een lange tijd. Nu zeker, nu de economische crisis dieper en de geesten somberder worden, hebben we een sterke Vlaamse regering nodig, en mensen die in Europa de juiste beslissingen nemen. De beslissingen die eerlijk zijn, die jobs creëren, die zekerheid bieden. Voor iedereen.
Hierboven zie je een van de drie campagnefilmpjes die sinds dinsdag op de vernieuwde website van sp.a pronken. De andere twee vind je ook op YouTube: de boodschap van Caroline Gennez en de boodschap van Frank Vandenbroucke. Luister goed, want ze vertellen je waarom deze verkiezingen voor hèn zo belangrijk zijn…
Het filmpje van Kathleen Van Brempt werd overigens door uw nederige dienaar geschoten. Zonder te bibberen! Alstublieft.
Oh, en lees deze week ook het interview met Caroline Gennez in Knack. Ballen, zeg ik dan.
Niet alleen een prachtige clip, bestaande uit een live performance door Kate Moross en Alex Sushon – die je van mij verder helemaal niet hoeft te kennen – maar ook een heerlijk springerig nummer, dat doet denken aan het beste van Crystal Castles en vooral Digitalism en MSTRKRFT. Fantastique, quoi.
Simian Mobile Disco:: “Synthesise”
Zei de dakwerker toen hij binnenkwam: ‘Naar boven?’
Mijn amants du jour (et nuit).
Feist:: “My Moon, My Man” (Boys Noize Remix)
Ray Lamontagne:: You Are The Best Thing
Joan As Police Woman:: To Be Lonely
De redactie van Het Belang Van Limburg amuseert zich met woordspelletjes. Let op de URL!
Oppertsjeef Marianne Thyssen noemt het ontslag van de regering geen schuldbekentenis van Leterme, maar “een daad van goed bestuur”.
Ik hoop dat de journalist in kwestie dit verzonnen heeft. Een andere verklaring voor zulk een zinsverbijsterende hersenkronkel heb ik niet.
Goed bestuur, beloofde u. Wat dat ook betekende: in èlke mogelijke definitie is van goed bestuur uwentwege geen spoor te bekennen. Uw balans is na anderhalf jaar louter negatief. U hebt een zware crisis doen ontaarden in een ramp. Daarom, premier Leterme, moet u er gewoon mee ophouden voor u uzelf nog meer belachelijk en het land nog zieker maakt!
Word lid van de groep op Facebook:
Het kan toch niet zijn dat deze onbekwame en kortzichtige tsjeef – sorry, ik ben boos – koppig weigert op te rotten na het ontieglijk slechte beleid dat hij tot dusver heeft gevoerd? Geert Noels vreesde gisteren in ‘Phara’ zelfs dat de gevolgen van het slechte bestuur van deze regering – onder Letermes leiding en verantwoordelijkheid – de economie méér schade kunnen berokkenen dan de financiële crisis! Bovendien heeft meneer Leterme hoogstwaarschijnlijk strafbare feiten gepleegd of daar op zijn minst oogluikend op toegekeken, en heeft hij geen enkele van zijn beloftes tot nog toe kunnen waarmaken:
Enzovoort.
Men zegt dat het land momenteel een regering nodig heeft. En een premier. En dat Leterme daarom maar even moet blijven zitten, zelfs na wat hij en/of zijn kabinet heeft/hebben begaan. Maar het land kan toch geen nood hebben aan déze regering of aan déze premier? Vervang Leterme snel – daar moeten maar enkele dagen overheen gaan – door iemand die Fortis wél weet op te lossen – Van Rompuy, Vande Lanotte, De Gught, desnoods zelfs Peeters of Reynders – en schrijf verkiezingen uit als dit allemaal wat bekoeld is: in juni. Bijzondere tijden vragen bijzondere maatregelen.
(Foto via Facebook.)
In-lelijk, noem ik dat. Het lijkt wel een keten van wegrestaurants. Big Mac, iemand? Ik denk dat het vooral aan het lettertype ligt. En aan de kleuren. En aan de compositie. En aan die vreselijke slogan.
De ster is wel leuk…
(Via nieuwsblad.be)
Minder romantisch dan wordt beweerd, al kan dat aan de kou hebben gelegen – of is een koppel na zes jaar samenzijn te cynisch geworden? – maar niettemin imposant is de stad waar het woord ‘avant-garde’ werd uitgevonden. Of werd die term bedacht door freaks in àndere delen van Europa, die tot de helft van de twintigste eeuw smachtend jaloers naar de artscene in de ware Europese hoofdstad keken, vervuld van verwondering om de precaire maar wonderlijk geslaagde vermenging van enerzijds gedurfde kunst, feeërieke mode, bourgondische maaltijden, literaire filosofie, architectuur en geschiedenis, uitgeademd door de bourgeoisie, en anderzijds de bourlesque, de naturel, de joie-de-vivre en het rauwe, seksuele en ontaarde van de bon-vivants, zineugers en hoeren? Meer dan welke grootstad ook is Parijs een opeenhoping van tegenstellingen.
Midden op de Rue de Rivoli zwaait de stiletto van een bonte Dior-maitresse over een slapende dakloze heen. Alsof hij niet bestaat gunt ze hem een blik op haar onderkant. Preciezer kun je, na een bezoek van twee dagen, Parijs niet beschrijven.
Ja, Parijs is een hoer. Ja, ze is een fallus. Ze is elegant en ze heeft aplomb. Ze ligt daar maar, vierkant, maar ze slingert ook, naakt. Ze is grijs, maar opgesmukt. Ze is verrassend donker – meer dan Gent, Brussel of Antwerpen – maar hoewel afwezig, onthoud je de lichtjes aan haar Seine. Hoewel eentonig, onthoud je de witte tegeltjes in haar metrotunnels. Je draagt, hoewel ondraaglijk druk, haar gezelligheid met je mee. Ze is verrassend en voorspelbaar tegelijk, ze heeft machaïsme – als een wereldstad – en kan verbazingwekkend lelijk zijn. Of laat ze haar schoonheid slechts in de loop van een tijd prijs?
Want je vindt er schoonheid… Je vindt het er in de steile steegjes van Montmartre. In de lichtjes op de Champs Elysées, met kerst. In de vergezichten op het dak van het Centre Pompidou en van de Galleries Lafayette. In de soms brute en vaak stuntelige nonchalance van de Fransen (“nonchalance” blijkt niet toevallig een Frans woord te zijn). In Parijs vind je zelfs schoonheid in de vergane glorie van de Moulin Rouge, het Louvre of de Arc de Triomphe en in de wriemelende achterlichten van de hopen auto’s op kruispunten. En bovenal vind je het in de Marais, waar joodse specialiteiten, gastvrijheid, uitbundigheid, tweedehandskledij en exuberante accessoires uit het homomilieu hand in hand gaan. Parijs is, op haar mooist, een hoer met wijd open benen, gehuld in de mooiste en meest fijne zijde.
Wat snel duidelijk wordt, is dat deze hoer – zoals het een Europese hoofdstad betaamt – de bodem van haar aanzien heeft bereikt. In wijken die volgens onze vijf jaar oude reisgids moeten bulken van designerrazernij, nachtelijke exclusiviteit en – dixit die reisgids – “van de pot gerukte kledij” ontwaren wij slechts pitatenten naast boetieks op hun retour en de zoveelste Starbucks. Oude volksbastions worden ingepalmd door een fotograferende of toeterende massa, restauratie blaast, samen met de betaalbare huurprijzen, de geest uìt in plaats van ìn bepaalde wijken, Amerikanisering is troef en stappend over een plas kots, een hoop sigarettenpeuken of een dakloze (Events may be dramatized), waan je je wel erg ver weg van avant-garde, Robespierre en sierlijkheid. De sfeer van de binnenstad lijkt plaats te moeten ruimen voor de geest van de banlieues: helse plaatsen waar je alleen maar onvrijwillig doorheen wilt rijden op de gevreesde periférique. Plaatsen waar zineugers banden verbranden en zelfs de hip-hop vegeteert. Is dit eigen aan een grootstad? Of aan een zwalpende, te groot geworden schildpad?
Hoe het ook zij, zelfs in Beaubourg voel je dat hier na 1970 niets wezenlijks meer is gebeurd, geconcipieerd of gepubliceerd. Niets dat wezenlijk wil veranderen, uitdagen. Niets Parijs’.
Nee, Parijs wacht – zoals het de echte Europese hoofdstad betaamt – op betere tijden, waarin de kunst zal gloriëren en de glorie weer kunst zal zijn. Wanneer dat gebeurt, zal het op een heel andere manier gebeuren dan we ons nu kunnen voorstellen en zullen we van een nieuwe Franse Revolutie kunnen gewagen.
Nog vele, vele bezoeken.
Do’s: Le Louvre. Champs Elysées. Place Vendôme. Lafayette, maar met een zwaard om de menigte te splijten. Montmartre. Les 2 Moulins (waar Amélie oulin werd opgenomen). Om de Eiffeltoren kun je heen, maar niet figuurlijk. Place des Vosges. Moulin Rouge is lelijk geworden, maar obligatoir. Quartier Latin! Centre Pompidou! Le Marais!
Dont’s: Notre Dame. Saint-Germain-des-Prés. Sacré-Coeur, tenzij je katholiek bent. Bastille (de gevangenis bestaat zelfs niet meer).
Het tv-programma De Pak De Poen Show is legendarisch om alle redenen waarom je dat net nìet wilt zijn. Vooral René en Manu Verreth, die aan dit vehikel meteen het einde van hun luierverse carrières als presentator te danken hadden, ligt het knoeiwerk van de toenmalige technici, maar ook van henzelf, nog zwaar op de maag. We lezen ergens:
“De eerste aflevering van de Pak de Poen show, uitgezonden in 1987 op de openbare omroep, is een schoolvoorbeeld van wat er tijdens een live uitzending allemaal mis kan gaan. (…) De studiolichten vielen even uit, de telegeleide autootjes werden gestoord door microfoonzenders en ook de drukknoppen voor de kandidaten weigerden dienst. Het meest hilarische fragment is wel het belspel met Manu Verreth, dat dankzij een nukkige telefooncentrale compleet de mist in ging. Dat incident ontlokte gerechtsdeurwaarder Van Backlé de opmerking “We kunnen niet blijven wachten tot u geleerd hebt te telefoneren”. Na de eerste aflevering nam Luc Appermont de presentatie over en na de derde aflevering stopte de BRT met de show.“ (speedzone.be)
Haal een zak chips, zet je achteruit en oordeel rustig zelf! Zometeen ben je ooggetuige van het ‘afdrukknopincident’ (in deel 2), waarna alles alleen maar erger wordt. En niet alleen wat misgaat komt ons nu komisch voor…
Deel 1
Deel 2
Deel 3
(…)
Deel 8
(…)
De weggelaten delen van de aflevering kun je op Youtube bekijken.
Zoals Dimitri Verhulst de dag nadien over Hugo Claus zei: “Hij wist wanneer hij mensen moest doen stoppen. Dan plaatste hij een komma, of een punt. Dat was juist”, zo wist ik niet waar te beginnen. Wat is het teer en fris in mijn hoofd, sindsdien.
reacties.